ဗလာနတၳိႀကီး ရွိခဲ့ပါသလား?

အခ်ိန္၏အစႏွင့္ စၾကာဝဠာ၏ဇစ္ျမစ္အေၾကာင္းေတြးေတာျခင္း

ဘုရားသခင္ရဲ႕ သြင္ျပင္လကၡဏာေျခာက္ပါး

အစကနဦးအေၾကာင္းကုိ သင္ စဥ္းစားဖူးပါသလား? သင္ ဘယ္လုိျဖစ္မယ္လုိ႔ထင္ပါသလဲ? ပထမဦးဆုံး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အရာဘာမဆုိ။ ဒါမွမဟုတ္ အခ်ိန္အေစာဆုံးကာလမွာ ဒီေနရာမွာ အရင္ဆုံးရွိခဲ့တဲ့အရာဘာမဆုိေပါ့။ သင့္ဦးေႏွာက္ကုိ ညွစ္ထုတ္ၿပီးေတာ့ ဒီအေၾကာင္းအရာကုိ စဥ္းစားဖူးပါသလား?

ခဏေလး၊ အစကနဦးတုန္းက ဘာမွမရွိခဲ့ဘူးဆုိတာမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ သင္ေျပာပါသလား? လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းအသေခ်ၤအနႏၱၾကာတုန္းက လုံးဝ ဘာမွမရွိခဲ့ဘူးဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား? အဲဒါ စဥ္းစားရမယ့္ သီအုိရီတစ္ခုပါပဲ။ ဆုိေတာ့ အဲဒါကုိစဥ္းစားရေအာင္ -- ႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အရင္စဥ္းစားရေအာင္။

သင့္မွာ အခန္းအႀကီးႀကီးတစ္ခုရွိတယ္ ဆုိၾကပါစုိ႔။ အဲဒါ ေဘာလုံးကြင္းတစ္ကြင္းစာေလာက္ရွိၿပီးေတာ့ အလုံပိတ္ႀကီးလုိ႔ ေျပာရေအာင္။ အခန္းက ေသာ့အေသပိတ္ထားတယ္။ တံခါးမေတြ၊ ျပတင္းေပါက္ေတြမရွိ၊ နံရံမွာေတာင္ အေပါက္ေလးေတြမရွိဘူး။

အခန္းထဲမွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ဗလာနတၳိ။ ဘာကုိဘာမွမရွိဘူး။ ေလလည္းမရွိ။ ေျမလည္းမရွိ။ အလင္းေရာင္လည္းမရွိ။ အထဲမွာေမွာင္အတိက်ေနတဲ့ အလုံပိတ္အခန္းေပါ့။ အဲဒီခါ ဘာျဖစ္လာမလဲ?

ဟုတ္ၿပီ၊ သင္လုပ္ရမွာက အခန္းထဲမွာ တစ္ခုခုရွိလာဖုိ႔ -- ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြက- အဲဒါလုပ္ဖုိ႔ အခန္းအျပင္ကပစၥည္း ဘာတစ္ခုမွ ယူမသုံးရဘူး။ ကဲ သင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ?

ဟုတ္ၿပီ၊ သင္စဥ္းစားမယ္၊ အခန္းထဲမွာ မီးေတာက္ေလးတစ္ခု ဖန္တီးရင္ေကာ? ဒါဆုိ အခန္းက အလင္းေရာင္ ရွိသြားမယ္၊ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ေလ။ တစ္ခုခုေတာ့ အက်ဳိးရွိတာေပါ့။ အဲ၊ ဒါေပမယ့္ သင္ကအျပင္မွာ ရွိေနတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ အဲဒါ ခြင့္မျပဳဘူး။

အဲ၊ သင္ ေျပာလိမ့္မယ္၊ အခန္းထဲကုိ Star Trek ဇာတ္လမ္းတြဲထဲကအတုိင္း အရာဝတၳဳတစ္ခုခုကုိ တယ္လီပုိ႔နည္း (လွ်ပ္စစ္သိပၸံနည္းနဲ႔ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာကုိ လူ၊ ပစၥည္းေတြ အျမန္ေရာက္ႏုိင္တဲ့နည္း) နဲ႔ အထဲကုိ ပုိ႔ႏုိင္ရင္ေကာ? အဲဒါလည္း မရဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ သင္က အခန္းအျပင္ဘက္က ပစၥည္းေတြသုံးမလုိ႔ေလ။

အဲဒီမွာ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ျဖစ္ေရာ- အခန္းထဲမွာရွိတဲ့အရာကုိပဲသုံးၿပီးေတာ့ တစ္ခုခုရွိလာေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲလုိလုပ္ဖုိ႔က အခန္းထဲမွာရွိတာက ဗလာနတၳိ။

ဟုတ္ၿပီ၊ သင္ေျပာလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္အလုံအေလာက္ေပးမယ္ဆုိရင္ အခန္းထဲမွာ အရာဝတၳဳ အမႈန္အမႊားေလးတစ္ခုေလာက္ေတာ့ သူ႔အလိုလို ေပၚလာႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔။

ဒီ သီအုိရီမွာ ျပႆနာသုံးခုရွိပါတယ္။ ပထမ၊ အခ်ိန္က သူ႔ဟာသူဆုိ ဘာမွလုပ္ႏုိင္စြမ္း မရွိပါဘူး။ အျဖစ္အပ်က္ေတြကသာ အခ်ိန္ထဲမွာျဖစ္ပ်က္တာပါ၊ အခ်ိန္က အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ၊ သင္ ကြတ္ကီးမုန္႔ဖုတ္ဖုိ႔ ၁၅မိနစ္ေစာင့္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ၁၅မိနစ္က မုန္႔ကုိဖုတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒယ္အုိးထဲကအပူက ဖုတ္တာပါ။ မုန္႔ေတြကုိ ၁၅မိနစ္ေလာက္ စားပြဲတင္ၾကည့္ေလ၊ က်က္လာမွာမွ မဟုတ္တာ။

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ဥပမာႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္က အထဲမွာဘာမွမရွိတဲ့ အလုံပိတ္ခန္းေနာ္။ ၁၅မိနစ္ေစာင့္တာက သူ႔ဟာသူ ဘာအေျခအေနမွကုိ မေျပာင္းလဲေစပါဘူး။ ဒါဆုိ သင္ေျပာမယ္၊ ကပ္ကမၻာေတြၾကာတဲအထိေစာင့္ရင္ေကာ? ကပ္ကမၻာတစ္ခုဆုိတာလည္း အဲဒီ ၁၅မိနစ္စာေတြ အမ်ားႀကီးစုစည္းထားတာပဲေလ။ စားပြဲေပၚကြတ္ကီးမုန္႔ တင္ၿပီး တစ္ကမၻာေစာင့္မယ္ဆုိလည္း အဲဒီတစ္ကမၻာက ကြတ္ကီးမုန္႔ ေတြကုိ ဖုတ္မွာလား?

ဒုတိယျပႆနာကေတာ့ဒီဟာပါ- အဲဒီအခန္းလြတ္ထဲမွာ ဘာေၾကာင့္ တစ္ခုခု “ေပၚလာ” ရမွာလဲ? ေပၚလာဖုိ႔ရာ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုခု ့ရွိမွရမွာေပါ့။ အခန္းထဲမွာမွ ဘာမွမရွိတာကုိ။ အဲဒါဆုိ ဒီအတုိင္းႀကီးျဖစ္ေနမယ့္အစား ဘာလုပ္ရမလဲ? တစ္ခုခုျဖစ္ေပၚလာေအာင္လုပ္ဖုိ႔ရာ အခန္းထဲမွာ ဘာတစ္ခုခုမွ ရွိလာမွာမွမဟုတ္တာ။ (ဒါေပမယ့္ အခန္းထဲကေနပဲ စရမွာေလ။)

သင္ေျပာမယ္၊ အမႈန္ေလးတစ္စက္ေလာက္ဆုိရင္ေကာ? အဲဒါက ေဘာလုံးအ႐ြယ္ေလာက္ ႀကီးလာေအာင္ အခန္းထဲမွာ သူ႔အလိုလို ပုံစံေျပာင္းဖုိ႔အခြင္႔အေရး မရွိႏုိင္ဘူးလား?

အဲဒီဟာက တတိယျပႆနာကုိသယ္လာပါတယ္- အ႐ြယ္အစားေလ။ အခ်ိန္လုိပဲ အ႐ြယ္အစားကလည္း စိတၱဇပါပဲ။ သူလည္း မွီျငမ္းဆက္စပ္တဲ့ဟာပဲ။ သင့္မွာ အ႐ြယ္မတူတဲ့ ေဘ့စ္ေဘာသုံးလုံးရွိတယ္ဆိုပါစို႔… တစ္ခုက ဆယ္ေပေလာက္ႀကီးတယ္။ တစ္ခုက ငါးေပႀကီးတယ္။ ေနာက္တစ္ခုေတာ့ ပုံမွန္အ႐ြယ္အစား။ အခန္းထဲမွာ ဘယ္ဟာက ပုံသဏၭာန္ေျပာင္းဖုိ႔ ပုိလြယ္မယ္ထင္သလဲ?

ပုံမွန္အ႐ြယ္အစားနဲ႔ေဘာလုံးလား? မဟုတ္ဘူး! သုံးခုစလုံးက ျဖစ္ႏုိင္ေျခအတူတူေတြပဲ။ အ႐ြယ္အစားက အေရးမႀကီးပါဘူး။ အဲဒါျပႆနာမဟုတ္ဘူး။ ျပႆနာက အလုံပိတ္ဗလာခန္းထဲမွာ ဘယ္အ႐ြယ္ရွိတဲ့ ဘယ္ေဘ့စ္ေဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ေပၚလာ” ႏုိင္မလား၊ မလာႏုိင္ဘူးလားဆုိတာပါပဲ။

အငယ္ဆုံးေဘ့စ္ေဘာေတာင္ ေပၚမလာႏုိင္ဘူးလုိ႔ သင္ထင္တယ္ဆုိရင္ အခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ပဲၾကာၾကာ၊ အက္တမ္တစ္ခုေတာင္ ေပၚမလာႏုိင္ဘူးလုိ႔ သင္ေကာက္ခ်က္ခ်ရေတာ့မွာပဲ။ အ႐ြယ္အစားက အဓိကမဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းရင္းမရွိဘဲ ပစၥည္းအမႈန္တစ္ခုေတာင္မွ ပုံစံေျပာင္းလာဖုိ႔ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိ/မရွိဆုိတာ အေၾကာင္းရင္းမရွိဘဲ ေရခဲေသတၱာတစ္လုံးေလာက္ ပုံစံေျပာင္းဖုိ႔နဲ႔ ဘာမွမထူးပါဘူး!

ကဲ- က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ဥပမာကုိ ပုိခ်ဲ႕ၾကည့္ရေအာင္။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ပိန္းပိတ္ မဲေမွာင္ေနတဲ့အခန္းႀကီးကုိ ဒီအတုိင္းထားၿပီး သူ႔နံရံေတြကုိဖယ္ပစ္လုိက္ရေအာင္။ အခန္းကုိလည္းခ်ဲ႕လုိက္ရေအာင္။ ဒါဆုိ သူ႔ရပ္ညႊန္းအားလုံးက အဆုံးမဲ့ကားထြက္သြားၿပီ။ ကဲ အခု အခန္းျပင္ဖက္မွာလည္း ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ အားလုံးကုိ အခန္းကေနရာယူထားၿပီေလ။ အဲဒါပါပဲ။

ဒီ အတုိင္းအဆမဲ့ အေမွာင္ခန္းႀကီးဟာ အလင္းမရွိ၊ ေျမႀကီးမရွိ၊ ဘာပစၥည္းအမႈန္အမႊားမွ မရွိ၊ ေလမရွိ၊ ျဒပ္စင္ေတြမရွိ၊ ေမာ္လီက်ဴးလ္ေတြမရွိ၊ လုံးဝ ဗလာနတၳိ အလ်ဥ္းမရွိပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီဟာလာဟင္းလင္းကုိ ဗလာနတၳိႀကီးလုိ႔ ေခၚႏုိင္ပါတယ္။

ဒါဆုိ ေမးခြန္းကေတာ့- အစကနဦး -- လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္အသေခ်ၤ -- က ဗလာနတၳိ္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိရင္ အခုေရာ ဗလာနတၳိႀကီးပဲ ရွိမေနရဘူးလား?

ဟုတ္ကဲ့။ တစ္ခုခုဟာ -- ဘယ္ေလာက္ပဲေသးငယ္ပါေစ -- ဗလာနတၳိထဲကေန ျဖစ္မလာႏုိင္တဲ့အတြက္ပါပဲ၊ က်ေနာ္တုိ႔ အခုထိ ဗလာနတၳိပဲ ရွိေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ ဗလာနတၳိႀကီးက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဘာေျပာေနသလဲ? အဲဒီ ဗလာနတၳိဆုိတာကုိက မရွိခဲ့ပါဘူးတဲ့။ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဗလာနတၳိႀကီးရွိခဲ့တယ္ဆုိရင္ ခုထိ ဗလာနတၳိႀကီးပဲ ရွိေနေတာ့မွာေပါ့!

ဗလာနတၳိႀကီးရွိခဲ့တယ္ဆုိရင္ အဲဒီထဲကေန အရာရာရွိလာဖုိ႔ တစ္ခုခုေတာ့ရွိရမယ္ေလ။

ၿပီးေတာ့ ဗလာနတၳိႀကီးရွိခဲ့တယ္ဆုိရင္လည္း ခုထိ အဲဒီ ဗလာနတၳိႀကီးပဲ ရွိေနဦးမွာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ေလ၊ အခု တစ္စုံတစ္ခုတည္ရွိတယ္ေလ။ ရွိတာမွ အမ်ားႀကီးကုိရွိတာပါ။ ဥပမာ၊ သင္ဟာ တည္ရွိတဲ့အရာ တစ္စုံတစ္ခု၊ အလြန္အေရးပါတဲ့တစ္စုံတစ္ခုပါ။ ဒါေၾကာင့္ သင္ဟာ ဗလာနတၳိႀကီးဆုိတာ လုံးဝ မတည္ရွိခဲ့ဘူးဆုိတဲ့ သက္ေသပါပဲ။

ကဲ- တကယ္လုိ႔ ဗလာနတၳိႀကီး လုံးဝမရွိခဲ့ဘူးဆုိရင္ေတာ့ အနည္းဆုံး တစ္ခုခုေတာ့ အစဥ္တည္ရွိေနခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့သေဘာပဲ။ အဲဒါဆုိ ဘာလဲ?

တစ္ခုတည္းလား၊ အမ်ားႀကီးလား? အက္တမ္လား? အမႈန္ေလးလား? ေမာ္လီက်ဴးလ္လား? ေဘာလုံးလား? သေႏၶေျပာင္းေဘ့စ္ေဘာလား? ေရခဲေသတၱာလား? ကြတ္ကီးမုန္႔ေတြလား?

ဘုရားသခင္နဲ႔ဆက္သြယ္မႈ ဘယ္လုိအစျပဳမလဲ?

ေမးစရာတစ္ခုရွိပါတယ္

ေဆာင္းပါးကုိေဝမွ်ရန္