တမလြန္မွာ အသက္ရွင္ျခင္းကုိ ဘယ္လုိရႏုိင္မလဲ?

ေသျခင္းရဲ႕ေနာက္က ထာဝရအသက္ကုိ သင္ ပုိင္ဆုိင္ႏုိင္မလားဆုိတာ သိႏုိင္ပါသလား? ဟုတ္ကဲ့၊ ဒီ ျဖစ္ရပ္မွန္ကုိ ၾကည့္ပါ။

စတီးဗ္ေဆာယာထံမွွ

မိန္းျပည္နယ္ကမ္းရုိးတန္းအေဝးတစ္ေနရာမွာ ေရတပ္သေဘာၤတစ္စင္း အလြန္သိပ္သည္းတဲ့ျမဴထဲမွာ ခုတ္ေမာင္းေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညမွာ ေရတပ္အရာရွိေလာင္းဟာ အေဝးတစ္ေနရာဆီက တသမတ္တည္းရွိေနတဲ့ အလင္းေရာင္ကုိလွမ္းေတြ႔လုိက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔ ကပၸတိန္ (ဗုိလ္မွဴးႀကီး)ကုိ လွမ္းအေၾကာင္းၾကား လုိက္တယ္။ “အေဝးတစ္ေနရာကေန အလင္းတစ္ခု က်ေနာ္တုိ႔ဆီကုိ တန္းတန္းမတ္မတ္ လာေနတယ္။ က်ေနာ္ဘာလုပ္ရမလဲ?” လုိ႔ ဆုိေတာ့ ကပၸတိန္က အဲဒီေရယာဥ္ကုိအခ်က္ျပၿပီး လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းရန္ ညႊန္ၾကားဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေရယာဥ္ကလည္း “မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ပဲ လမ္းၾကာင္းေျပာင္းပါ” လုိ႔ အခ်က္ ျပန္ျပပါတယ္။ တစ္ခါ ကပၸတိန္က အဲဒီေရယာဥ္ကုိ ခ်က္ခ်င္း လမ္းၾကာင္းေျပာင္းရန္ အမိန္႔ေပးဖုိ႔ ညႊန္ၾကားျပန္ပါတယ္။ အခ်က္ျပန္ျပခဲ့တာက “မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ပဲ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းပါ” လုိ႔ ဆုိလာ ျပန္တယ္။ ေနာက္ဆုံးႀကိဳးစားတဲ့အေနနဲ႔ အရာရွိေလာင္းက “ဒါ အေမရိကန္ေရတပ္ တုိက္သေဘာၤပါ။ သင္ ခုခ်က္ခ်င္း လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းဖုိ႔ျဖစ္တယ္။” လုိ႔ အခ်က္္ျပၿပီးေတာ့ ေျပာျပန္တယ္။ အေၾကာင္းျပန္ခဲ့တာ ကေတာ့ “မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ပဲ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းပါ။ ဒါ မီးျပတုိက္ျဖစ္တယ္။” လုိ႔ ဆုိခဲ့ပါတယ္။

ဒီအျဖစ္အပ်က္က က်ေနာ္တုိ႔ လူသားေတြအေနနဲ႔ ဒုကၡနဲ႔ေဝဒနာကုိ ဘယ္လုိရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းတတ္ၾကသလဲ ဆုိတာကုိ ပုံေဖာ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ဘဝအေျခအေနေတြကုိရင္ဆုိင္ဖုိ႔ မိမိကိုယ္ကုိမိမိ [လုိအပ္သလုိ] ေျပာင္းလဲဖုိ႔အစား အဲဒီအေျခအေနေတြကုိပဲ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းေစခ်င္တတ္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္ဘဝဟာ အဲဒီအတြက္ အေကာင္းဆုံးဥပမာတစ္ခုပါ။

က်ေနာ္ဟာ ေမြးကတည္းကေန ေဟမုိဖီးလီးယားလုိ႔ေခၚတဲ့ ေသြးမတိတ္တဲ့ေရာဂါ ပါလာပါတယ္။ အ႐ုိးအဆစ္ေတြ အေၾကာင္းမဲ့ ေရာင္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေရာဂါကုိ အလွဴရွင္ေတြလွဴထားတဲ့ေသြးအိတ္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲကေနမွ ထုတ္ယူရတဲ့ ပ႐ုိတိန္းတစ္မ်ဳိးနဲ႔ ကုရတာပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လုိအပ္တဲ့ ေသြးအမ်ဳိးအစား ကန္အတြက္ ၁၉၈၀ နဲ႔ ၁၉၈၃ ၾကားေလာက္က ေသြးလွဴေပးၾကတဲ့ ေသြးလွဴရွင္ေတြထဲကတစ္ေယာက္မွာ အိတ္ခ်္အုိင္ဗီပုိးပါလာခဲ့ပါတယ္။ ရလာဒ္ကေတာ့ အဲဒီကန္ထဲကေန က်ေနာ္ရတဲ့ကုသမႈအားလုံး (အႀကိမ္တစ္ရာမွ်) မွာ အိတ္ခ်္အုိင္ဗီ ပ်ံ႕ႏွ႔ံဝင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ဒီနည္းနဲ႔ပဲ အသည္းေရာင္ေရာဂါ(စီ)လည္း ရခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ဆုိ က်ေနာ္ အထက္တန္းဒုတိယႏွစ္ေရာက္တဲ့အထိ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ က်ေနာ့္မွာ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီပုိးရွိမွန္း မေျပာျပၾကဘူး။ ေျပာျပတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕အရင္ဦးဆုံးတုံ႔ျပန္မႈကေတာ့ ဘယ္သူမဆုိ မေျဖရွင္းႏုိင္တဲ့အရာတစ္ခုကုိ ရင္ဆုိင္ႀကံဳေတြ႔တဲ့အခါ တုံ႔ျပန္ေနက်ခံစားခ်က္အတုိင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ အိတ္ခ်္အုိင္ဗီလကၡဏာရွင္မဟုတ္ေၾကာင္းျငင္းဆုိၿပီး မရွိသလုိပဲဲဟန္ေဆာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီက ေဟမုိဖီးလီးယားေရာဂါလုိ မခံစားရဘူး။ ေဟမုိဖီးလီးယားက်ေတာ့ အ႐ုိးအဆစ္ေတြနဲ႔ ႂကြက္သားေတြ ေရာင္ရမ္းလာတဲ့အခါ အလြန္႔အလြန္ကုိ နာက်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိတ္ခ်္အုိင္ဗီက်ေတာ့ အျပင္ပန္းလကၡဏာ ဘာမွမရွိပါဘူး။ သင္ သိသိသာသာသတိျပဳမိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွမျဖစ္သလုိပဲ ေနရတာလြယ္တယ္ေလ။ မိဘေတြကလည္း အဲဒီအတုိင္းပဲ ဆက္ဆံၾကတယ္။ “နင့္ ၾကည့္ရတာဘာမွမျဖစ္္ပါဘူး။ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒါဆုိ နင္ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။” လုိ႔ပဲ ေျပာၾကပါတယ္။

ျငင္းကြယ္ျခင္းဟာ တခဏသာခံ

ဒီလုိျငင္းကြယ္ျခင္းရဲ႕အေကာင္းဆုံး သာဓက,ကေတာ့ ဒါ႐ုိက္တာမြန္တီပုိင္သြန္႐ုိက္ကူးတဲ့ In Search of the Holy Grail (အေသြးေတာ္ခြက္ရွာပုံေတာ္) ဆုိတဲ့ဇာတ္ကားပါပဲ။ ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခုမွာ ဘုရင္အာသာ ေတာထဲမွာ ျမင္းစီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အနက္ေရာင္ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာေဟာင္းႀကီးဝတ္ဆင္ထားတဲ့ စစ္သူရဲတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ အဲဒီစစ္သူရဲက လမ္းပိတ္ထားေတာ့ သူ႔ကုိအႏုိင္မတုိက္ႏုိင္ရင္ ဆက္သြားလုိ႔ မရဘူးဆုိတာ ဘုရင္အာသာ သေဘာေပါက္လုိက္တယ္။ တုိက္ခုိက္ပြဲတစ္ခုစတင္ၿပီးေနာက္ ဘုရင္အာသာက စစ္သူရဲရဲ႕လက္ေမာင္းကုိ ခုတ္ျဖတ္ပစ္လုိက္နုိင္ပါတယ္။ ဘုရင္အာသာ ဓားကုိဓားအိမ္ထဲျပန္ထည့္၊ ဦးညႊတ္ အေလးျပဳၿပီးေတာ့ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားဖုိ႔ ျပင္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစစ္သူရဲက “မရဘူး!” လုိ႔ ေအာ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရင္အာသာက “ခင္ဗ်ားလက္ေမာင္းကုိ က်ဳပ္ျဖတ္ပစ္လုိက္ျပီေလ!” လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ စစ္သူရဲက သူ႔လက္ေမာင္းကုိၾကည့္ၿပီးေတာ့ “ခင္ဗ်ား မျဖတ္ပါဘူး” လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရင္အာသာက ေျမျပင္ေပၚကုိ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ “ဟုိမွာေလ ခင္ဗ်ားရဲ႕လက္ေမာင္းက” လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ စစ္သူရဲကလည္း “ဒါ အသားဒဏ္ရာစတစ္ခုေလာက္ပါ” လုိ႔ ေျပာေနျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘုရင္အာသာဟာ ျဖတ္သြားဖုိ႔ရာ ဒီလူ႔ကုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အနာတရျဖစ္ေစမွရေတာ့မယ္ဆုိတာ သိလုိက္တယ္။ အဲဒါအခါ တုိက္ပြဲျပန္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ခႏၶာကုိယ္အႂကြင္းအက်န္ေတြဟာ သူ႔ေခါင္းနဲ႔အတူ ေျမျပင္ေပၚမွာ ငုတ္တုိတစ္ခုလုိျဖစ္တဲ့အထိ ဘုရင္အာသာက စစ္သူရဲရဲ႕လက္ေျခေတြကုိ ခုတ္ျဖတ္ပစ္လုိက္ေတာ့တယ္။ ဘုရင္အာသာ ျမင္းစီးျဖတ္သြားတဲ့ အခါ “ျပန္လာခဲ့၊ မင္း သတၱိမရွိတဲ့ေကာင္။ ငါ ခ်ခ်င္ေနေသးတာကြ!” လုိ႔ ေနာက္မွာေအာ္ၿပီး က်န္ရစ္ေနခဲ့တဲ့ စစ္သူရဲရဲ႕အသံကုိ ၾကားရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အမွန္ေတာ့၊ အဲဒီစစ္သူရဲဟာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ျငင္းေနတယ္ဆိုတာ ေျပာစရာေတာင္မလုိပါဘူး။ သူ စစ္ပြဲမွာ ႐ႈံးတယ္ဆုိတဲ့အခ်က္ကုိ ဝန္မခံႏုိင္ဘူး။ ဒါဟာ ျငင္းကြယ္ျခင္းရဲ႕ရယ္စရာဥပမာတစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ ျငင္းကြယ္ျခင္းမွာ အႏၱရာယ္အမွန္ရွိတယ္ဆုိတာ အေသအခ်ာပါပဲ။ တကယ္လုိ႔ က်ေနာ္ အိတ္ခ်္အုိင္ဗီပုိးရွင္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ျငင္းခဲ့မယ္ဆုိရင္ က်ေနာ့္လက္ေခ်ာင္း စတာေတြေပၚက ျဖတ္ရာမႊန္းရာေတြအတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈေတြ မလုပ္နုိင္ခဲ့ဘဲဲ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ အျပင္းအထန္နာက်င္ေစမိမလား (ဒါမွမဟုတ္) သတ္မိေလမလားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုလုိအရာမ်ဳိးေတြကုိျငင္းပယ္ရင္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ေပးႏိုင္မယ့္ အႏၱရာယ္ဟာ အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းၿပီး ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစရာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခုခုကုိ အခုလုိအၾကာႀကီး ဖုံးဖိထားၿပီး ဘာမွမျဖစ္သလုိ ဟန္ေဆာင္ဖုိ႔ႀကိဳးစားတဲ့အခါ ပုိမိုဆုိး႐ြားလာတတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ ေပါက္ကြဲတတ္ပါတယ္။

က်ေနာ့္မွာ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီပုိးရွိတယ္ဆုိတာကုိ သုံးႏွစ္ေလာက္အထိ ျငင္းႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အထက္တန္း ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ က်ေနာ္ အသည္းအသန္ဖ်ားပါတယ္။ ေရာဂါလကၡဏာေတြ စၿပီးျပလာပါေတာ့တယ္။ တီ-ဆဲလ္ေတြဟာ ေရာဂါကူးစက္မႈကုိခုခံတုိက္ဖ်က္တဲ့ ေသြးျဖဴဥေတြျဖစ္ၿပီး ကုိယ့္ခႏၶာထဲက တီ-ဆဲလ္ အေရအတြက္ေတြက ကုိယ့္မွာ အိတ္ခ်္အုိင္ဗီပုိး ရွိ/မရွိ၊ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္မွာ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ရွိ/မရွိကုိ ေျပာျပပါတယ္။ အခုေတာ့ က်ေနာ့္ တီ-ဆဲလ္အေရအတြက္က ၂၁၃ နဲ႔ အက်ပုိင္းမွာ ရွိေနပါၿပီ။ က်ေနာ္ အလြန္အမင္းကုိဖ်ားၿပီးေတာ့ ျဖဴဖပ္ျဖဴေလ်ာ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အစာေတာင္ အဝင္မခံနုိင္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ဘာ ေအအုိင္ဒီအက္စ္/အိတ္ခ်္အုိင္ဗီမွမရွိသလုိ ဆက္ၿပီးဟန္ေဆာင္လုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး -- တကယ္ကုိ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အျခားသူမ်ားကုိ အျပစ္တင္လုိျခင္း

ဆက္လက္ၿပီးျငင္းကြယ္ဖုိ႔ အခြင့္အလမ္းမရွိေတာ့တဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္ခံစားေနရတဲ့အရာေတြကုိ ရင္ဆုိင္နုိင္္ဖို႔ အျခားနည္းလမ္းသစ္တစ္ခုကုိ ရွာေဖြပါေတာ့တယ္။ ပထမဆုံးက်ေနာ္လုပ္တာက တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ အျပစ္တင္ျခင္းပါပဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က လာၿပီး “စတီဗင္၊ ဒါ ငါ့အျပစ္ပါကြာ။ ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္” လုိ႔ ေျပာရင္ က်ေနာ္ ခံစားရသက္သာမယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရင္ဦးဆုံး လိင္တူဆက္ဆံတဲ့ အသုိင္းအဝုိင္းတစ္ခုလုံးကုိ အျပစ္တင္ဖုိ႔ စဥ္းစားလုိက္တယ္။ လြယ္လြယ္ပဲ လက္ေလွ်ာ႔လုိက္ရျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါမွာ က်ေနာ့္ဒုကၡအတြက္ အဲဒီလူေတြအားလုံးကုိ အျပစ္တင္တာ အလကားပဲဆုိတာ သေဘာေပါက္ျပန္တယ္။ အခုေတာ့ ဘုရားကုိပဲ အျပစ္တင္ရမယ္လုိ႔ စဥ္းစားပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္တုန္းက ဘုရားရွိတယ္ဆုိတာ သိပ္ေတာ့မယုံၾကည္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေျခအေနကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့သူ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ရင္ အဲဒါဘုရားပဲျဖစ္ရမယ္လုိ႔ ေတြးမိလုိက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားကုိပဲ အျပစ္တင္ပါေတာ့တယ္။

သင့္ရဲ႕ ၿမိဳသိပ္ထားတဲ့ေဝဒနာကုိ တစ္ခုခုဆီ စုၿပံဳလုိက္တဲ့အခါ အဲဒါ ေဒါသ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ အမ်က္ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ္ႀကဳံေတြ႔ေနရတဲ့ အရာတုိင္းကုိ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးနဲ႔ပဲ ရင္ဆုိင္ပါေတာ့တယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က က်ေနာ့္ကုိ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးစရာ ေျပာမိၿပီဆုိ သူတို႔အေပၚကုိ က်ေနာ္ေပါက္ကြဲပစ္ပါတယ္။ နံရံကုိလက္သီးထုိးတာ၊ အခန္းမွာ ဝုန္းဒုိင္းက်ဲတာ စတာေတြလုပ္တတ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေဒါသဟာ ကုိယ့္စိတ္ကုိ တိမ္ဖုံးႏုိင္စြမ္းရွိတယ္ဆုိတာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ျပဳလုပ္ျခင္းကေန ေဝးကြာေစတယ္။ ပုိဆုိးတာက ေဒါသအေလ်ာက္လုပ္မိရင္း ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကုိ နာက်င္ထိခုိက္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဝဒနာကုိရင္ဆုိင္ရာမွာ အမ်ားႀကီးပုိေကာင္းတဲ့နည္းကေတာ့ ငုိတာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိမွလည္း မထိခုိက္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ခံစားရတာ အမ်ားႀကီးပုိေကာင္းပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ တစ္ခါမွာ က်ေနာ္ဟာ အခန္းထဲမွာရွိတုန္း က်ေနာ့္အေျခအေနက ဟုိးေအာက္ဆုံးကုိထုိးက် သြားတယ္။ အရမ္းဖ်ားၿပီးေတာ့ ကုိယ္အေလးခ်ိန္ေတြ အလြန္အမင္းကုိ က်သြားတယ္။ က်ေနာ္ နံရံေတြကုိ လက္သီးနဲ႔ထုိး၊ ဘုရားကုိက်ိန္ဆဲၿပီးေတာ့ ေအာ္ဟစ္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အေဖ ဝင္လာတယ္။ ေနာက္က တံခါးကုိပိတ္လုိက္တယ္။ အေဖက အရက္ျဖတ္ၿပီးစ အရက္သမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ AA ကေနတစ္ဆင့္ ျမင့္ျမတ္တဲ့တန္ခုိးအာဏာရွင္အေၾကာင္း သူ သိလာခဲ့တယ္။ ဘုရားသခင္အေၾကာင္း သူ သိလာခဲ့တယ္။ သူ က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ၿပီးေတာ့ “သိလား စတီးဗ္၊ ငါ့သား။ ငါမင္းကုိ မကူညီႏုိင္ဘူး။ မင္းဆရာဝန္ေတြလည္း မကူညီႏုိင္ဘူး။ မင္းအေမလည္း မကူညီႏုိင္ဘူး။ မင္းကုိယ္မင္းလည္း မကူညီႏုိင္ဘူး။ အခုခ်ိန္မွာ မင္းကုိကူညီႏုိင္တာ ဘုရားပဲရွိတယ္။” ဆုိၿပီး အခန္းထဲကထြက္ၿပီး တံခါးပိတ္လုိက္ေတာ့တယ္။

ဘုရားကေကာ ကူညီႏုိင္သလား?

ခုေလးတင္ပဲ ဘုရားကုိက်ိန္ဆဲၿပီးတာဆုိေတာ့ ဘုရားဆီ အကူအညီေတာင္းဖုိ႔ အဆင္မသင့္ေသးဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ စဥ္းစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခားဘာေ႐ြးစရာမွမရွိဘူး။ က်ေနာ္ ဒူးေထာက္ထုိင္ခ်လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ရည္ေတြၾကားထဲကေန “ေကာင္းၿပီေလ၊ ဘုရားသခင္။ သင္ ရွိေနတယ္ဆုိရင္ ကြၽႏု္ပ္ကုိကူညီပါ၊ ကြၽႏ္ုပ္လည္း သင့္ကုိကူညီမယ္။” လုိ႔ က်ေနာ္ဆုေတာင္းပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့၊ တကယ့္ကုိ အခ်ိန္တုိတုိေလး အတြင္းမွာပဲ က်ေနာ့္အေလးခ်ိန္ေတြ ျပန္တုိးလာတယ္။ က်ေနာ့္ တီ-ဆဲလ္အေရအတြက္ ၃၆၅ ေလာက္ထိ ျပန္ခုန္တက္လာတယ္၊ ဒါ အေတာ္ေကာင္းေနၿပီ။ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္သက္သာလာတယ္။ အဲလုိနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ အေျခအေနေတာ္ေတာ႔ကုိ တုိးတက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခါ “ဟုတ္ၿပီ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ဘုရားသခင္။ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ႏုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။” လုိ႔ စိတ္ထဲကေျပာလုိက္ပါတယ္။

က်ေနာ္ အထက္တန္းၿပီးေတာ့ ေကာလိပ္ပထမႏွစ္မတုိင္ခင္ေလး ေႏြရာသီမွာ ေကာလိပ္အဝင္စာေမးပြဲေျဖဖုိ႔ သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္အခန္းေဖာ္ျဖစ္မယ့္လူကုိ စေတြ႔တာပါပဲ။ အဲဒီေရာက္ၿပီးေတာ့ စာေမးပြဲေျဖတယ္။ အဲဒီခါမွာ ဒီ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ခပ္ပိန္ပိန္၊ ေ႐ႊေရာင္ဆံပင္နဲ႔ေကာင္ေလးကို သြားေတြ႔တာပါ။ သူက “ေဟ့၊ နင့္ ၾကည့္ရတာ မဆုိးဘူးပဲ။ ငါနဲ႔ အခန္းေဖာ္ျဖစ္ခ်င္လား?” လုိ႔ ေမးတယ္။ စိတ္ထဲကေတာ့ အင္၊ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးလုိ႔ စဥ္းစားေပမယ့္ “ဟုတ္ၿပီေလ” လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အခန္းေဖာ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အေကာင္းဆုံးသူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္လာတာပါ။ သူ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္မွန္း က်ေနာ္ သိလာတယ္။ အဲဒီခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ခရစ္ယာန္ေတြအေပၚ လြဲမွားတဲ့အျမင္ရွိေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ခရစ္ယာန္ဆုိတာ ဟန္ေဆာင္တတ္တဲ့သူ၊ စိတ္ႀကီးဝင္တဲ့သူ၊ သူမ်ားကုိ ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်တတ္တဲ့လူလုိ႔ သတ္မွတ္ခဲ့တာ။ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔႔ ခရစ္ယာန္ဆိုတာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြပဲလား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အခန္းေဖာ္က ထူးျခားတယ္။ သူ႔မွာ ဒီဆလကၠဆီးယားလုိ႔ ေခၚတဲ့ စာသင္ၾကားရာမွာ တတ္ေျမာက္ဖုိ႔ခဲယဥ္းတဲ့ ဦးေႏွာက္ခ်ဳိ႕ယြင္းမႈ ျပႆနာတစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။ က်ေနာ္သတိထားမိတာက သူ စာေတြလုပ္ၿပီး စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းေနတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိး - က်ေနာ္ဆုိ နံရံကုိလက္သီးနဲ႔ထုိးၿပီး ပစၥည္းေတြ႐ုိက္ခြဲဖ်က္ဆီးေတာ့မယ့္ အေျခအေနမ်ဳိး - မွာဆုိ ခဏရပ္၊ မ်က္လုံးမွိတ္၊ ဆုတစ္ခ်က္ေတာင္း၊ အသက္မွန္မွန္ရွဴသြင္းလုိက္ၿပီးေတာ့ စာျပန္လုပ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ့္ကုိ လုံးဝ အံ့အားသင့္သြားေစတဲ့့အခ်က္ပါပဲ။ “မင္းဘာျဖစ္လုိ႔ ဘာတစ္ခုမွေတာင္ မရိုက္ခြဲလုိက္ရတာလည္း? တစ္ခုခုေတာ့ရုိက္ခြဲသင့္တယ္ကြာ!” လုိ႔ စိတ္ထဲကေတာင္ ေျပာမိတဲ့အထိပဲ။ သူ အခုလုိ ခံနုိင္ရည္ရွိတာ က်ေနာ္ အံ့အားသင့္လုိ႔ မဆုံးဘူး။

က်ေနာ့္အခန္းေဖာ္က က်ေနာ့္ကုိ ေႏြဦးေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူနဲ႔အတူ ေဒတုိနာကမ္းေျခလုိက္ခဲ့ဖုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီကမ္းေျခေရာက္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ က်ေနာ္တုိ႔အနားမွာရွိေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ကုိ စကားစေျပာပါတယ္။ အစကေတာ့ သာမန္ကိစၥေတြပဲ ေျပာၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းက အေရးႀကီးနက္နဲတဲ့အေၾကာင္း အရာေတြကုိစေျပာဖုိ႔ ဦးတည္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေတာ့ မပါခ်င္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ အေတာ့္ကုိ လုံးပမ္းေနခဲ့ရတဲ့ အရာေလ။ ခုလုိ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔ ေသခါနီးထိျဖစ္ဖူးတာကုိ ျပန္စဥ္းစားဖုိ႔ဆုိတာ မလြယ္ဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ ဒီလုိကမ္းေျခႀကီးမွာ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ဆီကုိ ဒီလုိကိစၥေတြေျပာျပဖုိ႔ အရမ္းဝန္ေလးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကားေၾကာကေန မသိမသာထြက္လုိက္တယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ဆက္ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက သူ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လုိယုံၾကည္တဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပတဲ့အဆင့္ထိ ေရာက္သြားတယ္။ က်ေနာ္က ခရစ္ယာန္ေတြဆိုတာ ဘယ္လုိပံုစံမ်ိဳးျဖစ္မလည္းဆိုတာပဲ စဥ္းစားေနခဲ့တာ၊ သူတုိ႔ ဘာေတြ ယုံၾကည္တယ္၊ ေတြးေခၚတယ္ဆုိတာေတာ့့ မသိဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူေျပာေနတာေတြကုိပဲ ဆက္ၿပီးနားေထာင္ေနလုိက္တယ္။

တမလြန္မွာ အသက္ရွင္ျခင္း - ဘုရားသခင္ကမ္းလွမ္းတဲ့အရာ

သူရွင္းျပသလို က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းျပန္ရွင္းျပနုိင္ပါ့မလားေတာ့မသိဘူး။ သူ ေျပာျပတာက ဒီလုိပါ။ “ဘုရား ရွိမွန္း က်ေနာ္ယုံၾကည္တာ အသိသာႀကီးပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားက သူနဲ႔ ဆက္သြယ္မႈရွိဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဖန္ဆင္းတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယုံၾကည္တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔က သူနဲ႔ ဆက္သြယ္မႈထဲကုိ မဝင္ခ်င္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကုိ တြန္းတြန္းထုတ္ၾကတယ္။ အဲဒီျငင္းပယ္ျခင္း၊ ဆန္႔က်င္ျခင္းဟာ အၾကမ္းနည္းနဲ႔ ဆန္႔က်င္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အႏုနည္းနဲ႔ လ်စ္လွ်ဴ႐ႈတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါကုိ က်မ္းစာက အျပစ္လုိ႔ေခၚပါတယ္။” က်ေနာ္ “အျပစ္” ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိ မႀကိဳက္ပါဘူး၊ ဒီေတာ့ ဘုရားကုိျငင္းပယ္ျခင္းလုိ႔ပဲ ယူဆပါတယ္။ “က်ေနာ္တုိ႔ကုိ သူနဲ႔ ဆက္သြယ္မႈထဲေနဖုိ႔ ဖန္ဆင္းတဲ့အတြက္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က အဲဒီလုိ ျငင္းပယ္တဲ့အတြက္ ျပစ္ဒဏ္ဆုိတာရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မနာခံျခင္းအတြက္ျပစ္ဒဏ္ကေတာ့ ေသျခင္းပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ေသရတယ္။ ၿပီးေတာ့့ ဝိညာဥ္ေသျခင္းဆုိတာရွိတယ္၊ ဘုရားနဲ႔ေဝးကြာသြားတာေပါ့။” က်ေနာ္ေတြးလုိက္တယ္၊ အုိ- ပုိေတာင္ ေကာင္းေသး။

“ဘုရားကခ်စ္တယ္လုိ႔လည္း ေျပာၿပီးေတာ့” လုိ႔ က်ေနာ္ အတြန္႔တက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက “ဘုရားက တရားမွ်တတယ္ေလ။ တရားမွ်တမႈမရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ အလကားပဲေလ။” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ သိပ္ေတာ့အဓိပၸာယ္မရွိဘူး။ အဲဒီေတာ႔ သူက “ေကာင္းၿပီ၊ ကမၻာေပၚမွာ ခင္ဗ်ား ဂ႐ုအစုိက္ဆုံးလူတစ္ေယာက္၊ သူ႔အတြက္ ခင္ဗ်ားအသက္ကုိေတာင္ ခ်က္ခ်င္းေပးပစ္လုိက္ေလာက္ေအာင္ အေရးစုိက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီလူကုိ တြန္းထုတ္ပစ္လုိက္ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ထပ္မေတြ႔ေတာ့ဘူးလုိ႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ပါ။ အဲဒီေနာက္ တစ္ေန႔မွာ အဲဒီလူကုိ ကုိက္ ၅၀ အကြာကေနေတြ႔လုိက္ေတာ့ သူ႔ကုိေပြ႔ဖက္ဖုိ႔ လက္ေတြကုိဆန္႔တန္းၿပီး သူ႔ဆီေျပးသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ဆီးတားၿပီးေတာ့ “ဟင့္အင္း၊ နင္ ငါ့ကုိ တြန္းထုတ္ခဲ့တာေလ။ မွတ္မိေသးလား?” လုိ႔ ဆုိတယ္။ ကဲ-အခု စၾကာဝဠာတစ္ခုလုံးမွာ အႀကီးမားဆုံးေမတၱာျဖစ္တဲ့ ဘုရားသခင္ကုိ တြန္းထုတ္ေနတယ္လုိ႔ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လုိက္ပါ။

က်ေနာ္စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့ “အုိ- အဲဒါေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲ” လုိ႔ စဥ္းစားလုိက္တယ္။ သူက ဆက္ေျပာတယ္ - “အင္း၊ ေကာင္းတဲ့အခ်က္က အဲဒီလုိႀကီး ၿပီးမသြားဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အင္မတန္ခ်စ္ၿပီး အင္မတန္အေလးထားတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ေပးဆပ္ရမယ့္ျပစ္ဒဏ္ကုိ သူ ေပးဆပ္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕သားေတာ္ေယ႐ႈကုိ က်ေနာ္တုိ႔ေနရာမွာ အေသခံဖုိ႔ ေစလႊတ္ပါတယ္။ လူသားဇာတိနဲ႔ဘုရားျဖစ္တဲ့ေယ႐ႈဟာ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့အသက္တာကုိ ေနထုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္အတြက္ျပစ္ဒဏ္ကုိ ေပးဆပ္ႏုိင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ သူေပးဆပ္ခဲ့ပါၿပီ။” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ သူက ဆက္ၿပီးေတာ့ “ၿပီးေတာ့ သုံးရက္ေနာက္မွာ ေယ႐ႈဟာ ေသျခင္းကေန ျပန္လည္ထေျမာက္ပါတယ္။ သူဟာ အဲဒီဝိညာဥ္ေသျခင္းကုိ ေအာင္ႏုိင္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အား ထာဝရအသက္ကုိေပးပါတယ္။ အခုဆုိ က်ေနာ္တုိ႔က ေသသြား႐ုံသက္သက္မဟုတ္ဘူး။ စၾကာဝဠာတခြင္လုံးမွာ အႀကီးျမတ္ဆုံးေသာ ေမတၱာေတာ္ရွင္နဲ႔ အတူထာဝရဆက္လက္စုိးစံရမွာျဖစ္တယ္။” လုိ႔ ရွင္းျပပါတယ္။

“ေဟ” လုိ႔ က်ေနာ္ေရ႐ြတ္မိတယ္။ “အဲ” သူေျပာျပန္တယ္ “ျမွဳပ္ကြက္ကေတာ့- သူက ျပစ္ဒဏ္ကုိေပးဆပ္ၿပီး ထာဝရအသက္ကုိ ကမ္းလွမ္းေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ကမ္းလွမ္းခ်က္ကုိ လက္မခံရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားသေဘာပါပဲ။” က်ေနာ္ ဒီအေၾကာင္းအရာကို သိပ္ေတာ့မရွင္းလင္းေသးဘူး။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ဟုိလူလည္းအတူတူပါပဲ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းက “ဟုတ္ၿပီ၊ ဒါဆုိ ကုိယ့္ကုိကိုယ္ ဒီအျပင္ဘက္လမ္းအတုိင္း ကားေမာင္းခ်သြားတယ္ဆုိပါစုိ႔။ အျမန္ႏႈန္းကန္႔သတ္ခ်က္က ၃၅မုိင္ႏႈန္းျဖစ္ၿပီး ခင္ဗ်ားက ၉၀ နဲ႔ ေမာင္းသြားတယ္။ လမ္းအတုိင္း ထုိးပ်ံေနေတာ့ ယာဥ္ထိန္းရဲက ခင္ဗ်ားကုိ ျပန္လွည့္လာခုိင္းၿပီး လက္မွတ္တစ္ေစာင္ေရးေပးလုိက္တယ္ေလ။ အဲဒီလက္မွတ္ အတုိင္း ဒဏ္ေငြေဆာင္ဖုိ႔ တရား႐ုံးကုိ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သြားရမယ္။ တရားခြင္ထဲဝင္ၿပီး ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ တရားသူႀကီးက ခင္ဗ်ားရဲ႕အေဖဆုိတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားက ဟာ- ဒါ ငါ့အေဖပဲလုိ႔ ေတြးလုိက္တယ္။ ခင္ဗ်ားအေဖက ခင္ဗ်ားကုိၾကည့္ၿပီးေတာ့ “စတီးဗ္၊ မင္း ဥပေဒကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ခဲ့သလား?” လုိ႔ ေမးတယ္။ ခင္ဗ်ားက “ဟုတ္ကဲ့” လုိ႔ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူက “ဒါဆုိ ေဒၚလာ ၅၀၀ ဒဏ္ေငြ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ႏွစ္ရက္အခ်ဳပ္ခန္းပဲ။” လုိ႔ ဆုိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂယ္ဗယ္တူေလးကုိ ထုခ်လုိက္တယ္။ ၿပီးေရာ။

“ကဲ၊ သူက တရားၿပီးမွ်တတဲ့အတြက္ ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ရမယ္ေလ။ အဲ- ဒါေပမယ့္ တရားသူႀကီးထုိင္ခုံကေန ထြက္သြားတယ္၊ သူ႔ဝတ္လုံကုိခြၽတ္တယ္၊ သူ႔ ေနာက္ကအိတ္ေထာင္ကုိႏႈိက္ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားလက္ထဲကုိ ေဒၚလာ ၅၀၀ ကမ္းေပးလုိက္တယ္။ သူက ခင္ဗ်ားကုိခ်စ္တဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားကုိယ္စား ျပစ္ဒဏ္ကုိ ေပးေပးတာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေပးဆပ္တာကုိ ခင္ဗ်ား လက္ခံဖုိ႔လုိတယ္။ သူက ဟုိနားမွာ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ေငြငါးရာနဲ႔ ‘ေရာ့၊ ဒီမွာ’ လုိ႔ ေျပာေနတယ္။ အဲဒီအတုိင္းပဲ ဘုရားသခင္ကုိ ခင္ဗ်ား ‘ဟင့္အင္း၊ သင့္ဆီကေန ထာဝရပဲ ေဝးကြာခ်င္တယ္။’ လုိ႔ ေျပာနုိင္ပါတယ္။ ဒါက ခင္ဗ်ားလုပ္ရမယ့္ ေ႐ြးခ်ယ္မႈပါပဲ။”

ထာဝရအသက္ကုိ ဘယ္လုိရမလဲ?

က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက “က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီေပးဆပ္မႈကုိ လက္ခံဖုိ႔နည္းလမ္းက ဆုေတာင္းျခင္းျဖစ္တယ္” လုိ႔ ေျပာတယ္။ သူက “ဘုရားရဲ႕ေပးကမ္းခ်က္ကုိသာ သင္ အလြယ္တကူ လက္ခံလုိက္႐ုံပါ။ ဒါ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ဂ႐ုဏာေတာ္သက္သက္အားျဖင့္ပါ။ ဒါကုိ ခင္ဗ်ားရယူဖုိ႔ ဘာမွလုပ္စရာမလုိဘူး။ ဒါ ဘုရားဆီကလက္ေဆာင္ သက္သက္ပါ။” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါ ဂ႐ုဏာေတာ္အေၾကာင္း က်ေနာ္ ပထမဆုံးၾကားသိရျခင္းပါ။ သူက “ဒါဟာ ယုံၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ဆုေတာင္းျခင္းကေန သင္ရရွိနုိင္တဲ့ လက္ေဆာင္ျဖစ္ပါတယ္။” လုိ႔ ေျပာျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီလူနဲ႔အတူ ဆုေတာင္းခ်က္ကုိ ႐ြတ္ဆုိတယ္။ သူ အသံထြက္ ဆုေတာင္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္လည္း လုိက္ၿပီးဆုေတာင္းခ်က္ကုိ ႐ြတ္ပါတယ္၊ အသံမထြက္ပဲနဲ႔ေပါ႔ ။

အဲဒီအခ်ိန္ကေလးကေနစၿပီး က်ေနာ့္ဘဝက အေတြးအျမင္သစ္တစ္ခုကုိ လုံးလုံးလ်ားလ်ား ယူတင္ဝတ္ဆင္ ခဲ့ပါၿပီ။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ အသက္ရွင္ပါ့မလာဆုိၿပီး စုိးရိမ္စိတ္နဲ႔ အိပ္ယာဝင္စရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ ေသဖုိ႔ ေၾကာက္တဲ့စိတ္ က်ေနာ့္မွာ မရွိေတာ့ပါဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေသျခင္းဟာ ေမွာင္အတိက်ျခင္းနဲ႔ပဲ အဆုံးသတ္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ အခု က်ေနာ္ေသလြန္တဲ့အခါ စၾကာဝဠာတခြင္လုံးရဲ႕ အႀကီးျမတ္ဆုံးေသာ ေမတၱာရွင္နဲ႔အတူ အဆုံးမဲ့ ထာဝရအသက္ကုိ ဝင္ေရာက္စံစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္လက္ေပါ့ပါးလုိက္တာ။

က်ေနာ့္မိဘေတြကလည္း အဲဒီေပးဆပ္မႈကုိ လက္ခံၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆုေတာင္းခဲ့တဲ့အတုိင္း သူတုိ႔လည္း ဆုေတာင္းၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ဘဝလည္း လုံးလုံးလ်ားလ်ား အေတြးအျမင္သစ္ကုိ ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ က်ေနာ့္မွာ ၆ လေလာက္သာေနရေတာ့မယ္ဆုိတာသိရက္နဲ႔ကုိ အိမ္ကေနခရီးအေဝး ထြက္ဖုိ႔ခြင့္ျပဳတယ္ဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အံ့ၾသစရာေလ။ ၿပီးေတာ့ လက္မႈိင္ခ်ၿပီး သားျဖစ္သူေသဆုံးေတာ့မွာကုိ ဒီအတုိင္းၾကည့္ရတာ သူတုိ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ခံစားရခက္မလဲဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ သူတို႔ လုပ္နုိင္တာ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ အဲလုိရင္ဆုိင္ႏုိင္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းနဲ႔ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ အဲလုိရင္ဆုိင္ႏုိင္ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကုိယ္စီအသက္တာမွာ ခရစ္ေတာ္ကုိ ပုိင္ဆုိင္ၾကလုိ႔ပါပဲ။

သင့္အတြက္ဘုရားသခင္ရဲ႕ေပးဆပ္မႈကုိ လက္ခံဖုိ႔အခြင့္အေရး ခင္ဗ်ားကုိလည္း ေပးလုိ႔ရမလား? ေအအုိင္ဒီအက္စ္အတြက္ ေပ်ာက္ကင္းဖုိ႔ကုထုံးသာရွိခဲ့ရင္ ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ကုိ ေပးမယ္ဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္ အခု ထာဝရအသက္ ဘယ္လုိရမယ္ဆုိတာသိတယ္၊ အဲဒါ ဘုရားသခင္ဆီက ေမတၱာလက္ေဆာင္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကုိ က်ေနာ္ေပးဖုိ႔ ႀကဳိးစားေနတာျဖစ္တယ္။ သင္ကိုယ္တုိင္ မေျဖရွင္းႏုိင္တဲ့အရာတစ္ခု ရွိေနၿပီးေတာ့ တေလာကလုံးက ခင္ဗ်ားကုိ ေနာက္ေက်ာကေန လုပ္ႀကံတုိက္ခုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကုိယ့္ဘက္မွာ ရပ္တည္ၿပီးေတာ့ ကူညီကယ္မေပးႏိုင္မယ့္ တစုံတေယာက္ကုိ အလုိရွိေနတယ္ဆုိရင္ ဒီဆုေတာင္းခ်က္ေလးကုိ က်ေနာ္နဲ႔အတူဆုေတာင္းဖုိ႔ အခုပင္ သင့္ကုိဖိတ္ေခၚပါတယ္။ အဲဒါ ေမွာ္ပညာ ဂါထာမႏၱရား ႐ြတ္သလုိ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ထဲကေန အႀကီးအက်ယ္ စဥ္းစားေတြးေခၚရမယ့္အရာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါက ဘုရားနဲ႔ဆက္ဆံေရးကုိ အစျပဳဖုိ႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အျခားေသာဆက္ဆံေရးမ်ဳိးလုိပဲ အခ်ိန္ယူပါတယ္။ လုံ႔လဝီရိယလည္း လုိအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တုိက္တြန္းပါရေစ၊ ဒါကုိ အလုိရွိတယ္လုိ႔ တကယ္ခံစားတယ္ဆုိရင္ ဒီအခြင့္အေရးကုိ လက္လႊတ္မခံပါနဲ႔။ ဒါ ေမတၱာလက္ေဆာင္ပါ။

ဒါဆုိ ဆုေတာင္းခ်က္တစ္ခု က်ေနာ္စေတာင္းပါမယ္။ ဆုေတာင္းျခင္းဆုိတာ မ်က္စိမွိတ္တာ၊ ေခါင္းငုံ႔တာ၊ လက္အုပ္ခ်ီတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ “ဟာေလလုယာ” လုိ႔ ေအာ္တာနဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး။ အဲတာေတြလုပ္တာနဲ႔ မတူဘူး။ ဆုေတာင္းတယ္ဆုိတာ ႏွလုံးသားရဲ႕သေဘာထားပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါ ဘုရားသခင္ဆီကုိ “ဘုရားသခင္၊ ကြၽန္ေတာ္/ကြၽန္မ ပညတ္ကုိ ခ်ဳိးဖ်က္ခဲ့ပါတယ္။ ကုိယ္ေတာ့္ကုိ ျငင္းပယ္ခဲ့ပါတယ္။ အခု ကုိယ္ေတာ္ရဲ႕ေပးဆပ္မႈကုိ လက္ခံၿပီး ျပန္လွည့္လာခ်င္ပါတယ္။” လုိ႔ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကုိ လုိအပ္တယ္လုိ႔ ခံစားရင္ ေက်းဇူးျပဳ၍ အခုပဲ ဒီဆုေတာင္းခ်က္ကုိေတာင္းပါ။ “သခင္ေယ႐ႈ ဘုရား ကိုယ္ေတာ္ ကို ကြ်န္ေတာ္/ကြ်န္မ လိုအပ္ပါတယ္ ။ ကြၽန္ေတာ္/ကြၽန္မကုိယ္စား လက္ဝါးကားတုိင္မွာ အေသခံခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္/ကြၽန္မဘဝထဲ ဝင္လာၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္အၿမဲျဖစ္လုိခဲ့တဲ့ လူပုဂၢိဳလ္အတုိင္းျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ေတာ္မူပါ။ အာမင္။”

ကဲ၊ ဒီဆုေတာင္းခ်က္ကုိ အမွန္တကယ္ေတာင္းၿပီးၿပီဆုိရင္ သင္ရရွိနုိင္တဲ့ အႀကီးမားဆုံးေသာဆက္သြယ္မႈ တစ္ခုကုိ သင္အစပ်ဳိးလုိက္ပါၿပီ -- ဘုရားသခင္နဲ႔ဆက္သြယ္မႈေလ။ အဲဒါ ဆုေတာင္းခ်က္တစ္ခုထဲနဲ႔ေတာ့ ၿပီးသြားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားသခင္နဲ႔ဆက္သြယ္မႈဆုိတာ ပုံမွန္အတုိင္းတုိးတက္တဲ့ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပါ။ အဲဒါဟာ ေန႔တုိင္း ဘုရားကုိကုိးစားျခင္း၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္းမယ္ထင္တဲ့အရာကုိျပဳလုပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားတာမဟုတ္ဘဲ ဘုရားက ကိုယ္႔ကို ဘာလုပ္ေစခ်င္သလဲလုိ႔ယုံၾကည္တဲ့အရာကုိျပဳလုပ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြ က်ေနာ့္ကုိ ေျပာဖူးတယ္- “ခရစ္ယာန္ဘာသာက ခင္ဗ်ားကုိ ကယ္တင္တယ္၊ အဲဒါ ခင္ဗ်ားအတြက္ ေကာင္းတယ္။ တျခားဘာသာေရးေတြကေကာ တျခားလူေတြကုိ မကယ္တင္နိုင္ေတာ့ဘူးလား?” တဲ့။ အရမ္းေကာင္းတဲ့ေမးခြန္းပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘုရားက သူ႔ဆီေရာက္ဖုိ႔ လမ္းတစ္ခုသာေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ပါတယ္ -- လက္ဝါးကားတုိင္ေပၚက ေယ႐ႈဘုရားရဲ႕ အေသခံျခင္းအားျဖင့္ေပါ့ -- တျခားဘာသာေရး ေတြမွာ အမွန္တရားရဲ႕လကၡဏာေတြ ရွိႏုိင္ေပမယ့္ေလ။ အဲဒီလကၡဏာေတြက ကုိယ္က်င့္တရားဆုိင္ရာ ဥပေဒသေတြပဲျဖစ္ပါတယ္ -- “တစ္ရက္မွာ ဒါကုိ ခုႏွစ္ႀကိမ္လုပ္ပါ၊ ဘုရားနဲ႔ပုိနီးစပ္လာလိမ့္မယ္။” ဆုိတာေတြေလ။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားနဲ႔နီးဖုိ႔ အားထုတ္ရမယ္ဆုိရင္ ဘယ္အတုိင္းအတာထိ လုပ္ဖုိ႔လုိအပ္ပါသလဲ? အဲဒီအဆင့္ထိေရာက္ၿပီဆုိတာကုိ ဘယ္လုိသိႏုိင္ပါမလဲ?

အဲဒါဟာ ခရစ္ယာန္ရဲ႕ အမွန္တရားကို ေတြ႔ရွိတဲ႔အခ်က္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဘုရားရဲ႕ ျမင့္ျမတ္ျပည့္စုံျခင္းကုိ ဘယ္ေတာ့မွမမွီႏုိင္ဘူးဆုိတာ သေဘာေပါက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ဘုရားရဲ႕ခြင့္လႊတ္ျခင္း တရားေပၚမွာ မွီခုိသင့္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ပန္းတုိင္ကေတာ့ သူ႔လမ္းစဥ္ကုိ လုိက္ေလွ်ာက္ဖုိ႔ျဖစ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္တုိ႔ အမွားအမ်ားႀကီး ျပဳလုပ္ၾကဦးမွာျဖစ္ေပမယ့္ေပါ့။ အမွားေတြ ျပဳလုပ္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္၊ ဘုရားရဲ႕ဂ႐ုဏာေတာ္ကုိ ကုိးစားၿပီးေတာ့ ပန္းတုိင္ဆီကုိဦးတည္ၿပီး ႀကိဳးစားေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုေတာင္းမယ္။ က်မ္းစာဖတ္မယ္။ ဘုရားက သင့္ဆီကေနဘာလုိခ်င္တယ္ဆုိတာ ရွာေဖြေတြ႔ရွိမယ္။ တေန႔က်ေတာ့ ၿငိမ္သက္ျခင္းဆီကုိ ေရာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါ ေကာင္းကင္ႏုိင္ငံကုိ မေရာက္မခ်င္းေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္မယ္မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ရလည္းရေရာ အဲဒါ အစဥ္ထာဝရပါပဲ။

ဟုတ္ကဲ့၊ စတီဗီေဆာယာကေတာ့ အသဲေရာင္ေရာဂါ(စီ)ေၾကာင့္ အသည္းအလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ မတ္ ၁၃၊ ၁၉၉၉ မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ျဖစ္ရပ္မွန္ကုိယ္ေတြ႔က သူ ေယ႐ႈကုိလက္ခံခဲ့သလို သင္လည္း လက္ခံႏုိင္ဖုိ႔ အားေပးႏႈိးေဆာ္ပါေစ။ ဘဝရဲ႕ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္နီးကပ္လာတဲ့ေန႔ေတြမွာေတာင္ စတီဗီက “ေနာက္ထပ္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းဝင္းတစ္ခု”မွာ စကားထပ္ေျပာခ်င္ေသးတယ္တဲ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔ပါလဲ? “က်ေနာ့္လုိ ခုလုိေသေစႏုိင္တဲ့ေရာဂါေတြ ရခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဲဒီလူအတြက္ သူဟာ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္နဲ႔ ဆက္သြယ္္မႈ ရရွိႏုိင္ဖုိ႔၊ ဒါဆုိ တန္ပါၿပီ။ တမလြန္ဘဝအတြက္ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အဲဒါ အဓိကအက်ဆုံးပါပဲ။”

သခင္ေယ႐ႈကုိ က်ေနာ္/မအသက္တာထဲ ဖိတ္ေခၚၿပီးပါၿပီ (အျခားအေထာက္အကူျပဳအခ်က္အလက္မ်ား လုိက္လာရန္)

သခင္ေယ႐ႈကုိ က်ေနာ္/မအသက္တာထဲ ဖိတ္ေခၚေကာင္းဖိတ္ေခၚလုိမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳ၍ ဒီအရာကုိ ပုိမုိျပည့္စုံစြာရွင္းျပေပးပါ။

ေမးစရာတစ္ခုရွိပါတယ္...

တမလြန္မွာအသက္ရွင္ျခင္းကုိ ဘာေၾကာင့္ရရွိနုိင္တယ္

ေယ႐ႈကုိယုံၾကည္လက္ခံျခင္းအားျဖင့္ ထာဝရအသက္ကုိ ရရွိႏုိင္ပါတယ္။ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ျပဳလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ေကာင္းကင္ႏုိင္ငံ မေရာက္ႏုိင္ပါဘူး။ ထာဝရအသက္ဆုိတာ ေယ႐ႈကုိယုံၾကည္တဲ့သူေတြအဖုိ႔ အခမဲ့လက္ေဆာင္မြန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သမၼာက်မ္းစာထဲမွာ ေတြ႔ရတာက -

“ဘုရားသခင္၏သားေတာ္ကုိ ယုံၾကည္ေသာသူအေပါင္းတုိ႔သည္ ပ်က္စီးျခင္းသုိ႔မေရာက္၊ ထာဝရအသက္ကုိ ရေစျခင္းငွာ၊ ဘုရားသခင္သည္ မိမိ၌ တစ္ပါးတည္းေသာသားေတာ္ကုိ စြန္႔ေတာ္မူသည္တုိင္ေအာင္ ေလာကီသားတုိ႔ကုိ ခ်စ္ေတာ္မူ၏။” (ရွင္ေယာဟန္ ၃း၁၆)

“ငါတုိ႔ရွိသမွ်သည္ သုိးကဲ့သုိ႔ လမ္းလြဲလ်က္၊ ကုိယ္လမ္းသုိ႔ အသီးသီး လုိက္သြားၾကသည္ျဖစ္၍ ထာဝရဘုရားသည္ ခပ္သိမ္းေသာ ငါတုိ႔၏အျပစ္မ်ားကုိ သူ႔အေပၚတင္ေတာ္မူ၏။” (ေဟရွာယ ၅၃း၆)

ေယ႐ႈကလည္း “ငါအမွန္အကန္ဆုိသည္ကား၊ ငါ့စကားကုိနားေထာင္၍ ငါ့ကုိေစလႊတ္ေတာ္မူေသာသူကုိ ယုံၾကည္ေသာသူသည္ ထာဝရအသက္ကုိ ရသည္ျဖစ္၍ အျပစ္စီရင္ျခင္းကုိ မခံရ။ ေသျခင္းမွ အသက္ရွင္ျခင္းသုိ႔ ကူးေျမာက္ေသာသူျဖစ္၏။”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ (ရွင္ေယာဟန္ ၅း၂၄)

“အုိ ေသမင္း၊ သင္၏လက္နက္သည္ အဘယ္မွာရွိသနည္း။ အုိ မရဏႏုိင္ငံ၊ သင္၏ေအာင္ျခင္းသည္ အဘယ္မွာရွိသနည္း။” (ေကာရိႏၱဳ ႀသဝါဒစာ ပထမေစာင္ ၁၅း၅၅)

“ဘုရားသခင္သည္ ငါတို႔အား ထာဝရအသက္ကုိ ေပးေတာ္မူ၍၊ ထုိအသက္သည္လည္း သားေတာ္၌ပါ၏။ သားေတာ္ကို ရေသာသူသည္ အသက္ကို၏။ ဘုရားသခင္၏သားေတာ္ကုိ မရေသာသူမူကား အသက္ကုိမရ။ ဘုရားသခင္၏သားေတာ္ကုိ ယုံၾကည္ေသာ သင္တုိ႔သည္ ထာဝရအသက္ကုိ ကုိယ္တုိင္ရသည္ဟူေစျခင္းငွာ၊ ဤအရာမ်ားကုိ ငါေရး၍ေပးလုိက္၏။” (ရွင္ေယာဟန္ၾသဝါဒစာ ပထမေစာင္ ၅း၁၁-၁၃)

Photos: Guy Gerrard, Tom Mills © Worldwide Challenge

ေဆာင္းပါးကုိေဝမွ်ရန္