ေျပာင္းလဲေသာအသက္တာ၏ ျမစ္ဖ်ားခံရာ

“ငါ့ဘဝကုိ ငါမုန္းတယ္” လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာဖူးပါသလား? သင့္ဘဝကုိ ဘယ္လုိ အစဥ္ေျပာင္းလဲႏုိင္မလဲဆုိတာ ဒီမွာၾကည့္ပါ။

ေဂ်ာ့ရွ္ မက္ဒါးဝဲလ္ထံမွ

-က်ေနာ္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကုိေတာင့္တခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ကမၻာလုံးမွာ အေပ်ာ္ဆုံးလူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဘဝရဲ႕အဓိပၸာယ္ကုိလည္း လုိခ်င္ခဲ့တယ္။ ေအာက္ကေမးခြန္းေတြအတြက္အေျဖေတြကုိ ရွာေဖြခဲ့တယ္-

  • “ငါ ဘယ္သူလဲ?”
  • “ငါ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာကမွာ အသက္ရွင္ရတာလဲ?”
  • “ငါ ဘယ္ကုိဦးတည္ေနသလဲ?”

အဲဒါေတြထက္ေတာင္ က်ေနာ္က လြတ္လပ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ကမၻာလုံးမွာအလြတ္လပ္ဆုံးလူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ လြတ္လပ္ျခင္းဟာ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္႐ုံ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါ ဘယ္သူမဆုိ လုပ္ႏုိင္တာပဲ။ က်ေနာ့္အတြက္ လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာ ကုိယ္လုပ္သင့္တာကုိ လုပ္ႏုိင္တဲ့စြမ္းအားရွိျခင္းပါပဲ။ လူအမ်ားစုက ကုိယ္ဘာလုပ္သင့္တယ္ဆုိတာ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကုိလုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ စြမ္းအားမရွိဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ စတင္အေျဖရွာပါေတာ့တယ္။

အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ေျပာင္းလဲမႈ ဘယ္မွာေတြ႔ႏုိင္မလဲ?

လူတုိင္းနီးပါး ဘာသာေရးတစ္ခုခုထဲမွာေနၾကဟန္တူတဲ့အတြက္ က်ေနာ္လည္း အသိသာႀကီးပဲ၊ ဘုရားေက်ာင္းသြားတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနရာမွားလုိ႔ပဲျဖစ္ရမယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ခံစားမႈကုိ ပုိေတာင္ဆုိးေစတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းကုိ မနက္၊ ေန႔လည္နဲ႔ ညေတြမွာ သြားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ မထူးဘူး။ က်ေနာ္က တကယ့္ လက္ေတြ႔သမား။ တစ္ခုခုအသုံးမက်ေတာ့ဘူးဆုိ လႊင့္ပစ္လုိက္တာပဲ။ ဒီေတာ့ ဘာသာေရးကို က်ေနာ္လက္ေလွ်ာ့လုိက္တယ္။

ဂုဏ္သိကၡာဟာ က်ေနာ္လုိခ်င္တဲ့အေျဖျဖစ္မလားလုိ႔ စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္၊ ျပႆနာတစ္ခုကုိလက္ခံ၊ ႀကိဳးစားေျဖရွင္း၊ ၿပီးေတာ့နာမည္ေက်ာ္၊ ဒါဆုိျဖစ္ၿပီလုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။ က်ေနာ္တက္ေနတဲ့ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေက်ာင္းေငြေတြကုိင္ရၿပီးေတာ့ ေနရာတကာမွာ အာဏာျပတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပထမႏွစ္အတန္းဥကၠဌအတြက္ က်ေနာ္ၿပိဳင္ေတာ့ အေ႐ြးခံရပါတယ္။ လူတုိင္းက ကုိယ့္ကုိယ္ကိုသိ၊ ကိုယ္ကဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်၊ ေက်ာင္းရဲ႕ေငြကုိသုံးၿပီးေတာ့ ေဟာေျပာပြဲေတြအတြက္ ကုိယ္ေခၚခ်င္တဲ့စကားေျပာဆရာေတြ ဖိတ္ေခၚ၊ ဟန္ကုိက်လုိ႔။ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ႀကိဳးစားစမ္းသပ္ခဲ့သမွ် တျခားအရာေတြလုိပဲ ဒါလည္း တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပန္တယ္။ တနလၤာေန႔မနက္ေတြမွာ ႏႈိးလာတယ္ (ပုံမွန္လုိ ယမန္ေန႔ညေၾကာင့္ ေခါင္းကုိက္ၿပီးေတာ့ေလ)။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ “အင္း၊ ေနာက္ထပ္ငါးရက္ေတာ့ လာျပန္ၿပီ” လုိ႔။ တနလၤာကေန ေသာၾကာေန႔ထိ သည္းခံရတယ္။ ေပ်ာ္စရာက တစ္ပတ္မွာ သုံးညပဲေလ -- ေသာၾကာည၊ စေနညနဲ႔ တနဂၤေႏြည။ ဒါၿပီးရင္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အရမ္းေကာင္းတဲ့သံသရာႀကီးက တစ္ေက်ာ့ျပန္လည္ပတ္ေနတယ္။

အသက္တာေျပာင္းလဲမႈ၊ အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာေျပာင္းလဲမႈကုိ ရွာေဖြျခင္း

အေမရိကန္ႏုိင္ငံ တကၠသုိလ္ေတြ၊ ေကာလိပ္ေတြက လူအနည္းအက်ဥ္းကေတာင္ က်ေနာ့္ေလာက္ ဘဝရဲ႕အဓိပၸာယ္၊ အမွန္တရားနဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြကို အမွန္တကယ္ ရွာေဖြၾကပါ့မလားလုိ႔ သံသယဝင္မိတယ္။

အဲဒီအေတာအတြင္းမွာ အုပ္စုငယ္ေလးတစ္ခုကုိ သတိထားမိတယ္။ ေက်ာင္းသားရွစ္ေယာက္နဲ႔ ဆရာႏွစ္ေယာက္။ သူတုိ႔ဘဝက တစ္ခုခုထူးျခားေနတယ္။ သူတို႔ ဘယ္အရာကုိ ဘာအတြက္ ယုံၾကည္တယ္ဆုိတာ ေကာင္းေကာင္းသိၾကဟန္တူတယ္။ သူတုိ႔ဘဝက ဘယ္ကုိဦးတည္ေနတယ္ဆုိတာလည္း သိၾကဟန္တူပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိတဲ့ အဲဒီလူေတြက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းေတြ မေျပာဘူး -- ကုိယ္တုိင္လုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ သူတို႔ၾကည့္ရတာ ဒီတကၠသုိလ္ဘဝအေျခအေနေတြရဲ႕ ဟုိးအထက္မွာ အျမင့္ပ်ံေနၾကတဲ့ပုံစံပဲ။ လူတိုင္း ဝန္ပိေနၾကပုံရတဲ့အခါေတာင္ သူတုိ႔က အေျခအေနေတြေပၚမမူတည္ဘဲ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲၿပီး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေနၾကမွန္းသိသာပါတယ္။ သူတို႔ ႏွလုံးသားမွာ အၿမဲေပ်ာ္႐ႊင္မႈ အရင္းအျမစ္တစ္ခုရွိၾကဟန္တူပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ခံျပင္းစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကုိ ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္မွာ မရွိတာတစ္ခု သူတုိ႔မွာရွိေနၿပီပဲ။

“က်ေနာ့္အတြက္ လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာ ကုိယ္လုပ္သင့္တာကုိ လုပ္ႏုိင္တဲ့စြမ္းအားရွိျခင္းပါပဲ။ လူအမ်ားစုက ကုိယ္ဘာလုပ္သင့္တယ္ဆုိတာ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကုိလုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ စြမ္းအားမရွိဘူးေလ။”

ပုံမွန္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လုိပဲ က်ေနာ့္မွာမရွိတာ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီမွာရွိရင္ အဲဒါကုိရခ်င္ေတာ့တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီစိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့လူေတြကုိ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ဖုိ႔ က်ေနာ္ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ ေက်ာင္းသားအသင္း အခန္းထဲက စားပြဲတစ္ခုမွာ အားလုံးဝုိင္းၿပီး ထုိင္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေျခာက္ေယာက္နဲ႔ ဆရာႏွစ္ေယာက္ စကားဝုိင္း အစျပဳၿပီး ဘုရားအေၾကာင္းဖက္ကုိ ဦးတည္လာခဲ႔ပါတယ္။

အသက္တာေျပာင္းလဲမႈ၊ အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာေျပာင္းလဲမႈအေၾကာင္း ေမးျမန္းျခင္း

သူတုိ႔ေတြ က်ေနာ့္ကုိ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ္ သူတုိ႔ထဲက ၾကည့္ေပ်ာ၊္႐ႈ႔ေပ်ာ္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသူမေလးကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္တယ္ (အရင္ကဆုိ ခရစ္ယာန္ေတြအားလုံး အ႐ုပ္ဆုိးတယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့တာပါ)။ ၿပီးေတာ့ (လူေတြက က်ေနာ္သူမကုိ စိတ္ဝင္စားတယ္ထင္မွာစုိးလုိ႔) ထုိင္ခုံေနာက္ကုိ ျပန္မွီလုိက္ၿပီးေတာ့ “ေျပာျပပါ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဘဝကုိ ဘာက ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာလဲ? ခင္ဗ်ားတုိ႔ဘဝဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီေက်ာင္းဝင္းထဲကတျခားသူေတြရဲ႕ဘဝနဲ႔ မတူထူးျခားရတာလဲ?” လုိ႔ ေမးလုိက္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအမ်ဳိးသမီးေလးဟာ ခုိင္မာတဲ့ခံယူခ်က္ ေတာ္ေတာ္ရွိပုံရပါတယ္။ သူမ က်ေနာ့္မ်က္လုံးေတြကုိ စုိက္ၾကည့္ၿ႔ပီးေတာ့ ဒီလုိတကၠသုိလ္ေက်ာင္းမ်ဳိးမွာ ေျဖရွင္းခ်က္အေျဖတစ္ခုအေနနဲ႔ ၾကားရလိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္လုံးဝမထင္ထားတဲ့ စကားလုံးႏွစ္လုံးကုိေျပာပါတယ္- “ေယ႐ႈ” တဲ့။

“ဟာ၊ ေက်းဇူးျပဳ၍၊ အဲဒီအ႐ႈပ္ထုတ္ႀကီးကုိေတာ့ မေပးပါနဲ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဘာသာေရးကုိ စိတ္ကုန္ေနၿပီဗ်။ ဘုရားေက်ာင္းတက္တာလည္း စိတ္ကုန္တယ္။ က်မ္းစာအုပ္ႀကီးကုိလည္း စိတ္ကုန္တယ္။ အဲဒီ ဘာသာေရးအ႐ႈပ္ထုတ္ႀကီးကုိ မေပးစမ္းပါနဲဗ်ာ။” လုိ႔ က်ေနာ္ျပန္ေျပာလုိက္မိ္ပါတယ္။

သူမကလည္း “ဒီမွာ၊ ဘာသာေရးအေၾကာင္း ငါမေျပာဘူး။ ေယရႈအေၾကာင္းကုိေျပာေနတာ။” ဆုိၿပီး တုံ႔ျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အရင္တုန္းက လုံးဝမသိဖူးတဲ့အရာတစ္ခုကုိ သူမေျပာေနၿပီ - ခရစ္ယာန္ယုံၾကည္မႈဟာ ဘာသာေရးမဟုတ္ဘူး။ ဘာသာေရးဆုိတာ လူသားေတြ ေကာင္းမႈအားျဖင့္ ဘုရားဆီကုိေရာက္ဖုိ႔ ကုိယ့္လမ္းကုိ ထြင္ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့အခါ ဘာသာေရးလုိ႔ ေခၚတယ္။ ခရစ္ယာန္ယုံၾကည္မႈဟာ ဘုရားက သူနဲ႔ဆက္သြယ္မႈကုိေပးဖုိ႔ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္အားျဖင့္ လူေတြဆီကုိလာျခင္း ျဖစ္တယ္။

ခုလုိတကၠသုိလ္ေက်ာင္းေတြမွာဆုိ တျခားေနရာေတြမွာထက္ေတာင္ ခရစ္ယာန္ဘာသာအေၾကာင္း မွားယြင္းတဲ့အျမင္ရွိတဲ့သူ ပုိမ်ားမယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ အရင္တခါက ဘြဲ႔ရသူမ်ားေဆြးေႏြးပြဲတစ္ခုမွာ စကားေျပာတဲ့ အကူဆရာတစ္ေယာက္က “ဘုရားေက်ာင္းထဲကုိ ဝင္သြားတဲ့သူတုိင္း ခရစ္ယာန္ျဖစ္သြားတယ္” လုိ႔ ေျပာတယ္။ က်မက “ကားဂုိေထာင္ထဲဝင္သြားလုိက္တာနဲ႔ ခင္ဗ်ား ကားျဖစ္သြားသလား?” လုိ႔ ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဆုိတာ ခရစ္ေတာ္ကုိ စစ္မွန္စြာယုံၾကည္တဲ့သူကုိ ေခၚတာလုိ႔ က်မကုိ သြန္သင္ထားတယ္ေလ။

ခရစ္ယာန္ဘာသာအေၾကာင္း က်ေနာ္သုံးသပ္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြက ေယ႐ႈအေၾကာင္းကုိ ပညာတတ္ဆန္ဆန္ စစ္ေဆးၾကည့္ဖုိ႔ စိန္ေခၚၾကပါတယ္။ ဗုဒၶ၊ မုိဟာမက္နဲ႔ ကြန္ျဖဴးရွပ္တုိ႔က သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔ ဘုရားပါလုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကဘူးဆုိတာ က်ေနာ္သိရတယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေယ႐ႈရဲ႕ဘုရားျဖစ္ျခင္းအတြက္သက္ေသျပခ်က္ကုိ စစ္ေဆးၾကည့္ဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြက ေယ႐ႈဟာ လူသားေတြအျပစ္အတြက္ လက္ဝါးကားတိုင္မွာ လူသားဇာတိအေနနဲ႔ အေသခံ၊ ျမွဳပ္ႏွံျခင္းခံရၿပီးေတာ့ သုံးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ခဲ့တဲ့ ဘုရားျဖစ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း လူေတြရဲ႕အသက္တာကုိ ေျပာင္းလဲေစႏုိင္တယ္လုိ႔ လက္ခံယုံၾကည္ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္က အဲဒါ ဟာသျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ပဲလုိ႔ ထင္ခဲ့တာ။ တကယ္ဆုိ ခရစ္ယာန္အမ်ားစုဟာ အသက္ရွင္ရုံရွင္တဲ့ အ႐ူးအႏွမ္းေတြလုိ႔ ထင္ခဲ့တာ။ ခရစ္ယာန္တခ်ဳိ႕ကုိေတြ႔ဖူးတယ္ေလ။ အတန္းထဲမွာဆုိ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္ စကားေျပာလာတဲ့အထိေစာင့္ၿပီးေတာ့ ပေရာ္ဖက္ဆာ ဘာမွမေျပာႏိုင္ခင္ အဲဒီေက်ာင္းသားကုိ အရင္ဦးေအာင္ တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္းနဲ႔ အႏုိင္ပုိင္းၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိးစိတ္ဆြတတ္ပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြမွာ ဦးေႏွာက္ဆဲလ္ရွိတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲဒီဆဲလ္ဟာအထီးက်န္ၿပီးေသမယ္လုိ႔ေတာင္ က်ေနာ္စိတ္ကူးခဲ့တာပါ။ ခရစ္ယာန္ဘာသာအေၾကာင္းကုိ ဒီ့ထက္လည္း ဂဃနဏ က်ေနာ္မသိပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဒီလူေတြက က်ေနာ့္ကုိ ထပ္ခါထပ္ခါ စိန္ေခၚေနၾကတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ က်ေနာ္ သူတုိ႔စိန္ေခၚမႈကုိ လက္ခံလုိက္ပါေတာ့တယ္။ သူတုိ႔ကုိ ေခ်ပခ်င္လုိ႔သာ ခံျပင္းစိတ္နဲ႔ လက္ခံခဲ့တာပါ၊ ဘာ အေထာက္အထားမွရွိတာလည္းမဟုတ္ပဲနဲ႔လုိ႔ စိတ္ထဲကေနေပါ့။ လူေတြသုံးသပ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဘာသက္ေသမွမရွိဘူးလုိ႔ပဲ မွတ္ခဲ့တာေလ။

“ခရစ္ယာန္ဘာသာအေၾကာင္း က်ေနာ္သုံးသပ္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြက ေယ႐ႈအေၾကာင္းကုိ ပညာတတ္ဆန္ဆန္ စစ္ေဆးၾကည့္ဖုိ႔ စိန္ေခၚၾကပါတယ္။”

လေပါင္းမ်ားစြာ ေလ့လာၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္က- ေယ႐ႈဟာ သူေျပာခဲ့သလုိပဲျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လာတယ္။ အဲဒါမွျပႆနာပဲ။ က်ေနာ့္စိတ္က ဒီဟာေတြအားလုံးအမွန္ပဲလုိ႔ ေျပာေနေပမယ့္ က်ေနာ့္ဆႏၵက တျခားဖက္ကုိလြန္ဆြဲေနၾကတယ္။

ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖုိ႔ဆုိတာ တကယ္ကုိ မာနပြန္းပဲ့တာပါလားဆုိတာ ေတြ႔လာတယ္။ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကုိယုံဖုိ႔ က်ေနာ့္ဆႏၵကုိ တည့္တည့္ပဲ စိန္ေခၚပါတယ္။ တျခားနည္းနဲ႔ ျပန္ေရးၾကည့္ရရင္ “ကဲ၊ ငါဟာ တံခါးေရွ႕မွာရပ္ေနၿပီးေတာ့ ေတာက္ေလွ်ာက္ေခါက္ေနတယ္။ မင္း ငါ့အသံကုိၾကားၿပီးေတာ့ တံခါးကုိဖြင့္မယ္ဆုိရင္ မင္းဆီကုိ ငါဝင္လာခဲ့မယ္။” (ဗ်ာဒိတ္ ၃း၂၀) လုိ႔ ေျပာေနပါတယ္။ ေယ႐ႈ ေရေပၚလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တာေတြ၊ ေရကုိစပ်စ္ရည္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တာေတြ က်ေနာ္ဂ႐ုမစုိက္ပါဘူး။ က်ေနာ္ “ပြဲဖ်က္” ေတြမလုိခ်င္လုိ႔ပါ။ အခ်ိန္ကုိဆြဲဆန္႔ဖုိ႔ တျခားနည္းလမ္း က်ေနာ္ရွာမေတြ႔ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ဝန္ခံလုိက္မယ္- က်ေနာ့္စိတ္က ခရစ္ယာန္ဘာသာဟာ အစစ္အမွန္ပါပဲလုိ႔ေျပာေနေပမယ့္ က်ေနာ့္ဆႏၵကေတာ့ အေဝးကုိထြက္ေျပးေနတယ္။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိမုန္းေနမွန္း ပုိသိလာတယ္

အဲဒီ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ခရစ္ယာန္ေတြနဲ႔ အတူတူေနတုိင္း ဒီျပႆနာကစၿပီ။ သင္ စိတ္မသာမယာ ျဖစ္တဲ့အခါ အရမ္းေပ်ာ္ေနတဲ့လူေတြ အနားမွာရွိဖူးတယ္ဆုိရင္ သင့္ကုိ ဘယ္ေလာက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးတယ္ဆုိတာ နားလည္ပါလိမ့္မယ္။ သူတုိ႔က အလြန္ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကတယ္၊ က်ေနာ္က်ေတာ့ အလြန္စိတ္မသာမယာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားအသင္း အခန္းထဲကေန တကယ္ကုိ ထၿပီးထြက္ေျပးရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္ ညဆယ္နာရီမွာ အိပ္ယာဝင္ၿပီး မနက္ပုိင္းေလးနာရီထိ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ထိကုိပါ။ က်ေနာ္ ႐ူးမသြားခင္ ဒီအေၾကာင္းအရာကုိ စိတ္ထဲကေနထုတ္ပစ္ရမယ္ဆုိတာ သိခဲ့တယ္! ေနာက္ဆုံး က်ေနာ္ တကၠသုိလ္ဒုတိယႏွစ္ ၁၉၅၉၊ ဒီဇင္ဘာ ၁၉ ရက္ေန႔ မနက္ ၈း၃၀ နာရီမွာေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္နဲ႔ႏွလုံးသားဟာ သေဘာတူခ်ိတ္ဆက္လာၾကပါေတာ့တယ္ -- က်ေနာ္ ခရစ္ယာန္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာပါတယ္။

အဲဒီညမွာ က်ေနာ့္ဘဝကုိေျပာင္းလဲေပးခဲ႔တဲ႔ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္နဲ႔အတူ ဆက္ဆံေရးတစ္ခု တည္ေဆာက္ဖို႔ အခ်က္ေလးခ်က္ကုိ က်ေနာ္ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ပထမ- “သခင္ေယ႐ႈ၊ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ လက္ဝါးကားတုိင္မွာ အေသခံခဲ့တာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ။ ဒုတိယ- “ကြၽန္ေတာ့္ဘဝမွာလုပ္ခဲ့မိတဲ့ ကုိယ္ေတာ္မႏွစ္သက္တဲ့ အရာမ်ားကုိ ဝန္ခ်ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ခြင့္လႊတ္ၿပီး ေဆးေၾကာဖုိ႔ ေတာင္းခံပါတယ္။” တတိယ- “အခုပဲ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ကြၽန္ေတာ္နားလည္သလုိ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝနဲ႔ ႏွလံုးသားတံခါးကုိဖြင့္လွစ္ၿပီးေတာ့ ကုိယ္ေတာ့္ကုိ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ကယ္တင္ရွင္နဲ႔သခင္အျဖစ္ ယုံၾကည္လက္ခံပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝကုိ အုပ္စုိးေတာ္မူပါ။ ကြၽန္ေတာ့္အတြင္းစိတ္ကေန ျပဳျပင္ေတာ္မူပါ။ ကုိယ္ေတာ္ျဖစ္ေစလုိတဲ့လူပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ေအာင္ ပုံသြင္းေတာ္မူပါ။” က်ေနာ္ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ “ယုံၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္အသက္တာထဲကုိ ဝင္လာခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဆုိၿပီးေျပာပါတယ္။ အဲဒါဟာ သမိုင္းနဲ႔ ဘုရားသခင္ရဲ႕ႏူတ္ကပတ္ေတာ္သက္ေသအေပၚ အေျခခံတဲ့ယုံၾကည္ျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဉာဏ္ပညာမဲ့ျခင္းကေန အေျခခံတဲ့ယုံၾကည္မႈမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။

သူတုိ႔ရဲ႕လွ်ပ္တျပက္အေတြ႔အႀကံဳေတြအေၾကာင္းေျပာတဲ့ ဘာသာေရးလူတစ္ခ်ဳိ႕ကုိ သင္ၾကားဖူးမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ္ဆုေတာင္းၿပီးတဲ့အခါမွာ ဘာထူးထူးျခားျခားမွ ျဖစ္မလာပါဘူး။ တကယ္ကုိမျဖစ္တာပါ။ အေတာင္ပံေတြလည္း ေပါက္မလာပါဘူး။ တကယ္ဆုိရင္ အဲဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆုိးဆုိးဝါးဝါးကုိ ခံစားပါတယ္။ တကယ္ကုိ အန္ခ်ေတာ့မတတ္ပါပဲ။ ‘ဒုကၡပါပဲ၊ မင္းက ဘာနဲ႔သြားပတ္သက္မိေတာ့မလုိ႔လဲ?’ လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အျပစ္တင္မိတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ေၾကာင္ကုန္ပါၿပီလုိ႔ေတာင္ တကယ္ထင္လုိက္တယ္။ (တခ်ဳိ႕လူေတြေတာင္ အဲဒီလုိျဖစ္သြားၿပီလုိ႔ကုိ ထင္ၾကမယ္ဆုိတာသိတယ္ေလ!)

ဘုရားသခင္နဲ႔ အသက္တာေျပာင္းလဲမႈ၊ အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာေျပာင္းလဲမႈ

ဒါေပမယ့္ ေျခာက္လကေန တစ္ႏွစ္ခြဲ အတြင္းမွာ က်ေနာ္ စိတ္ေတြေၾကာင္သြားတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ နားလည္လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ဘဝက တကယ္ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ။ တစ္ခါေတာင္ မစ္ဒ္ဝက္စတန္တကၠသုိလ္ရဲ႕ သမုိင္းဌာနမွဴးနဲ႔ စကားျငင္းခုံေျပာျဖစ္ၾကေသးတယ္။ က်ေနာ့္ဘဝ ေျပာင္းလဲသြားၿပီလုိ႔ က်ေနာ္ေျပာပါတယ္။ သူက “မက္ဒါးဝဲလ္၊ ဒီ ၂၀ရာစုႀကီးမွာကုိ ဘုရားက နင့္ဘဝကုိ တကယ္ပဲေျပာင္းလဲေစတယ္လုိ႔ ေျပာေနတာလား? ဘယ္အပုိင္းေတြမွာလဲ?” လုိ႔ ၾကားျဖတ္ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္ (၄၅) မိနစ္ၾကာ ေျပာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ သူက “ဟုတ္ၿပီ၊ ဒီေလာက္ဆုိေတာ္ၿပီ” လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေန႔မွာ က်ေနာ္ ဆရာနဲ႔ ေက်ာင္းသားထုကုိ ေျပာျပတဲ့အထဲက အနည္းငယ္ကုိ ျပန္ေျပာျပ ပါရေစ။

“ဒါေပမယ့္ ေျခာက္လကေန တစ္ႏွစ္ခြဲအတြင္းမွာ က်ေနာ္႕ စိတ္ေတြေၾကာင္သြားတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိပါတယ္။”

ဘုရားသခင္ေျပာင္းလဲေပးတဲ့အပုိင္းတစ္ခုက က်ေနာ့္ရဲ႕စိတ္ဂဏွာမၿငိမ္ျခင္းပါပဲ။ က်ေနာ္စိတ္ေတြက အၿမဲတမ္းစဥ္းစားေနတယ္။ ေက်ာင္းဝင္းအတုိင္းျဖတ္ေလွ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ က်ေနာ့္စိတ္ေတြမွာ ျပႆနာေတြ ေလေပြလုိ နံရံဟုိဖက္ဒီဖက္ ေျပး႐ုိက္ေနၾကတယ္လုိ႔ခံစားရတယ္။ ထုိင္ၿပီးေတာ့စာလုပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားတယ္၊ မရဘူး။ ေယ႐ႈကုိလက္ခံဖုိ႔ အဲဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိခ်ၿပီးတဲ့ေနာက္ လအနည္းငယ္အၾကာမွာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာၿငိမ္ခ်မ္းမႈ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ နားလည္မႈမလြဲပါနဲ႔၊ အဲဒီျပႆနာေတြယူပစ္သလုိ ေပ်ာက္သြားတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေယ႐ႈနဲ႔ဆက္သြယ္မႈမွာ က်ေနာ္ရရွိတာက ျပႆနာကင္းမဲ့ျခင္းမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ျပႆနာေျဖရွင္းႏုိင္စြမ္းပါ။ ကမၻာေပၚကဘယ္အရာနဲ႔မွ က်ေနာ္ အဲဒါကုိ မလဲႏုိင္ပါဘူး။

စတင္ေျပာင္းလဲတဲ့ တျခားအစိတ္အပုိင္းတစ္ခုက က်ေနာ့္ရဲ႕ေဒါသႀကီးျခင္းပါပဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ က်ေနာ့္ကုိမ်က္လုံးေစြၾကည့္ရင္ေတာင္ အရမ္းကုိစိတ္ဆုိးခဲ့တာ။ က်ေနာ္ ေကာလိပ္ပထမႏွစ္မွာ လူတစ္ေယာက္ကုိသတ္မိခါနီးျဖစ္ရာကေနရတဲ့ အမာ႐ြတ္ေတြေတာင္ ခုထိရွိပါေသးတယ္။ ေဒါသစိတ္ဟာ က်ေနာ့္ျဖစ္ျခင္းအစိတ္အပုိင္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္ တမင္တကာေျပာင္းလဲဖုိ႔ က်ေနာ္မႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး။ အဲ- က်ေနာ္စိတ္ေတြ လုံးဝခ်ဳပ္တည္းလုိ႔မရေတာ့မယ့္ အေျခအေနကုိေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီစိတ္ေတြေပ်ာက္ေနၿပီဆုိတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္! ၁၄ ႏွစ္မွာတစ္ခါ ေပါက္ကြဲခဲ့မိပါတယ္ (ၿပီးေတာ့ အဲဒီတုန္းကေပါက္ကြဲခဲ့တာကုိလည္း ေနာက္ထပ္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ကုိ ျပဳျပင္ဖုိ႔အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္!)။

အမုန္းစိတ္မွ အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာေျပာင္းလဲမႈ

က်ေနာ္ဂုဏ္မယူတဲ့အပုိင္းတစ္ခုလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လူေတြ သူတုိ႔ဘဝမွာ က်ေနာ္လုိေျပာင္းလဲမႈကုိရဖုိ႔လုိပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေျပာင္းလဲဖုိ႔အရင္းအျမစ္ကုိ က်ေနာ္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တယ္၊ အဲဒါ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္နဲ႔ ဆက္သြယ္မႈျပဳျခင္းျဖစ္တယ္ ဆုိတာကုိ လူေတြသိသင့္တယ္ေလ။ အဲဒီအစိတ္အပုိင္းကေတာ့ မုန္းတီးတဲ့စိတ္ပါပဲ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အမုန္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါ အျပင္မွာ သိပ္မသိသာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အထဲမွာက်ေတာ့ အံသြားတႀကိတ္ႀကိတ္ဆုိတာလုိပါပဲ။ လူေတြ၊ ပစၥည္းေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ အရမ္းမုန္းတယ္။

ကမၻာေပၚကတျခားလူေတြထက္ က်ေနာ္ပုိမုန္းရမယ့္လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ က်ေနာ့္အေဖပါပဲ။ သူ႔ကုိ အရမ္းကုိမုန္းခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လုံးရဲ႕ခ်ဥ္ဖတ္ပါပဲ။ အားလုံးက က်ေနာ့္အေဖဟာ အရက္သမားဆုိတာသိတယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ၿမိဳ႕ထဲမွာ ယုိင္တိယုိင္တုိင္ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တဲ့ အေဖ့အေၾကာင္းကုိ ဟာသလုပ္ေျပာၾကတယ္။ က်ေနာ္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္တယ္လုိ႔ သူတုိ႔မထင္ဘူး။ က်ေနာ္က တျခားလူေတြလုိပဲ -- အျပင္ပန္းအားျဖင့္ ရယ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေျပာျပမယ္၊ က်ေနာ္ အတြင္းထဲမွာ ငုိေနရတယ္ဗ်။ တခါတေလ စပါးက်ီတုိက္ထဲကုိ ေျပးဝင္ၿပီးေတာ့- အေဖ႐ုိက္တာခံရၿပီး ႏြားေတြရဲ႕ေနာက္က ႏြားေခ်းပုံထဲမွာ မထႏုိင္ေလာက္ေအာင္ကုိ လဲေနတဲ့ အေမ့ကုိ အေျပးတစ္ပုိင္း သြားၾကည့္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြလည္းရွိတယ္။ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ အေဖ့ကုိဆြဲထုတ္ၿပီး စပါးတုိက္ထဲမွာႀကိဳးနဲ႔တုပ္ၿပီးေတာ့ ကားကုိသုိေလွာင္႐ုံဖက္မွာထုိးရပ္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ႔ကို တစ္ျခားေနရာမွာ ေနခိုင္းမွျဖစ္မယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္အေဖကုိ က်ေနာ္မုန္းတာေလာက္ ဘယ္သူကမွ သူ႔ကုိမုန္းႏုိင္မယ္လုိ႔ မထင္ဘူး။

ခရစ္ေတာ္ကုိလက္ခံဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ခရစ္ေတာ္က်ေနာ့္ဘဝထဲဝင္လာတယ္။ သူ႔ေမတၱာဟာ အားေကာင္းလြန္းတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္ရဲ႕အမုန္းတရားေတြကုိယူၿပီး ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ အေဖ့ရဲ႕မ်က္လုံးေတြကုိ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီးေတာ့ “အေဖ့ကုိခ်စ္တယ္၊ အေဖ” လုိ႔ ေျပာႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ အမွန္အတုိင္းေျပာခဲ့တာပါ။ တခ်ဳိ႕အံ့ၾသစရာေတြ က်ေနာ္လုပ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ အေဖ တုန္လႈပ္ေတာ့တာပဲ။

“ခရစ္ေတာ္ကုိလက္ခံဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ခရစ္ေတာ္က်ေနာ့္ဘဝထဲဝင္လာတယ္။ သူ႔ေမတၱာဟာ အားေကာင္းလြန္းတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္ရဲ႕အမုန္းတရားေတြကုိယူၿပီး ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ပါတယ္။”

ပုဂၢလိကတကၠသုိလ္တစ္ခုကုိ က်ေနာ္ေျပာင္းတက္တုန္းက က်ေနာ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ကားအက္ဆီးဒင့္ ႀကံဳခဲ႔ပါတယ္။ က်ေနာ့္လည္ပင္း႐ုိးထိခုိက္တဲ့ဒဏ္ရာနဲ႔ အိမ္ကုိျပန္ရပါတယ္။ အေဖ အခန္းထဲဝင္လာၿပီး လာၾကည့္တာကုိ က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွေမ့ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက “ငါ့သား၊ ငါလုိအေဖမ်ဳိးကုိ မင္း ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ခ်စ္ႏုိင္ရတာလဲ?” လုိ႔ ေမးပါတယ္။ က်ေနာ္က “အေဖ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လတုန္းက က်ေနာ္ အေဖ့ကုိ မထီမဲ့ျမင္ျပဳခဲ့တယ္” လုိ႔ ျပန္ေျပာျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ ခရစ္ေတာ္ကုိေတြ႔ဖုိ႔ အေျခအေနေရာက္ လာတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိ ေျပာျပပါတယ္။ “အေဖ၊ က်ေနာ့္ဘဝထဲ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္ကုိ ေခၚဖိတ္လက္ခံၿပီးၿပီ။ က်ေနာ္ လုံးေစ့ပတ္ေစ့ မရွင္းျပတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဆက္သြယ္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ အေဖ့တင္မကဘူး၊ တျခားလူေတြကုိပါ သူတုိ႔ျဖစ္တဲ့အတုိင္းကုိ လက္ခံၿပီးခ်စ္ဖုိ႔ စြမ္းအားေတြရလာတာပါ” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။

ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္အၾကာမွာေတာ့ က်ေနာ့္ဘဝရဲ႕အႀကီးမားဆုံးစိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာတစ္ခု ျဖစ္ပြားပါတယ္။ က်ေနာ့္မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္၊ က်ေနာ့္ကုိေကာင္းေကာင္းသိတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ ဘယ္လုိမွ လိမ္ညာလွည့္ဖ်ားလုိ႔ရမွာမဟုတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္က “ဒီမွာငါ့သား၊ တကယ္လုိ႔ ဘုရားသခင္က သားဘဝမွာလုပ္ေဆာင္ခဲ့တာ အေဖေတြ႔ရတဲ့အတုိင္း အေဖ့ဘဝမွာလည္း လုပ္ေဆာင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အေဖလည္း သူ႔ကုိ အခြင့္အေရးေပးခ်င္တယ္။” လုိ႔ ေျပာခ်လုိက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနရာမွာပဲ အေဖ က်ေနာ္နဲ႔အတူဆုေတာင္းၿပီး သူ႔အျပစ္ေတြအတြက္ ခြင့္လႊတ္ျခင္းရဖုိ႔ ခရစ္ေတာ္ကုိ လက္ခံပါေတာ့တယ္။

ပုံမွန္အားျဖင့္ ေျပာင္းလဲျခင္းဆုိတာ ရက္ေတြ၊ လေတြ၊ တခါတေလ တစ္ႏွစ္ေတာင္ အခ်ိန္ယူတတ္ပါတယ္။ အေဖ့အသက္တာက်ေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ကုိ ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆင္းလာၿပီး မီးဖြင့္လုိက္တဲ့အတုိင္းပါပဲ။ အရင္ကေရာ၊ ခုခ်ိန္ထိ အဲဒီေလာက္ျမန္ဆန္တဲ့ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ဳိးကုိ က်ေနာ္မျမင္ဖူးပါဘူး။ အဲဒါေတြ ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ တစ္ခါ အေဖဟာဝီစကီပုလင္းကုိ လက္ထဲမွာကုိင္ပါတယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြဆီကုိ မ,ယူၿပီးေတာ့ -- အဲဒီအထိပါပဲ။ ျပန္ခ်ထားလုိက္ေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္။ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္နဲ႔ဆက္သြယ္ျခင္းဟာ ဘဝကုိ ေျပာင္းလဲေစတယ္လုိ႔။

အသက္တာေျပာင္းလဲမႈ၊ အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာေျပာင္းလဲမႈ

ခရစ္ယာန္ယုံၾကည္မႈကုိ သင္ ရယ္သြမ္း ႏုိင္ပါတယ္။ ျပက္ရယ္ျပဳၿပီးေတာ့ ဟာသလုပ္လုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရစ္ယန္ယံုၾကည္မွုဆိုတာ ေလးနက္ျပီး အဓိပၸါယ္ရွိတယ္။ လူေတြရဲ႕ အသက္တာေတြကုိ ေျပာင္းလဲေစပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္ကုိယုံၾကည္တယ္ဆုိရင္ သင့္စိတ္ထားနဲ႔အမူအက်င့္ေတြကုိ ေစာင့္သာၾကည့္ပါ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္ဟာ သင့္အသက္တာေျပာင္းလဲဖုိ႔ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။

ဒါေပမယ့္ ခရစ္ယာန္ယုံၾကည္မႈဟာ ကုိယ္ထင္တာတစ္ခုကို အတင္းအက်ပ္ယုံခုိင္းတဲ့ပုံစံမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္လုပ္ႏုိင္တာက က်ေနာ္ေလ့လာခဲ့တာကုိ ေျပာျပတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါၿပီးရင္၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ဖုိ႔ သင့္အပုိင္းပါ။

က်ေနာ္ေတာင္းခဲ့တဲ့ဆုေတာင္းခ်က္က သင့္ကုိအေထာက္အကူျပဳရင္ျပဳပါမယ္- “သခင္ေယ႐ႈ၊ ကုိယ္ေတာ့္ကုိ အလုိရွိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္/ကြၽန္မအတြက္ လက္ဝါးကားတုိင္ေပၚမွာ အေသခံခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္/ကြၽန္မကုိ ခြင့္လႊတ္ၿပီး ေဆးေၾကာေတာ္မူပါ။ ယခု အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတာ႔္ကုိ ကယ္တင္ရွင္နဲ႔သခင္အျဖစ္ ယုံၾကည္လက္ခံပါတယ္။ ကုိယ္ေတာ္ျဖစ္ေစလုိတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ ပုံသြင္းေတာ္မူပါ။ ခရစ္ေတာ္၏နာမေတာ္ျမတ္၌၊ အာမင္။”

သခင္ေယ႐ႈကုိ က်ေနာ္/မအသက္တာထဲ ဖိတ္ေခၚၿပီးပါၿပီ (အျခားအေထာက္အကူျပဳအခ်က္အလက္မ်ား လုိက္လာရန္)

သခင္ေယ႐ႈကုိ က်ေနာ္/မအသက္တာထဲ ဖိတ္ေခၚေကာင္းဖိတ္ေခၚလုိမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳ၍ ဒီအရာကုိ ပုိမုိျပည့္စုံစြာရွင္းျပေပးပါ။

ေမးစရာတစ္ခုရွိပါတယ္...

ေဂ်ာ့ရွ္မက္ဒါးဝဲလ္ (Josh McDowell) သည္ ႏုိင္ငံတကာသိတရားေဟာဆရာ၊ စာေရးဆရာႏွင့္ Campus Crusade for Christ ၏ ခရီးသြားကုိယ္စားလွယ္ျဖစ္ပါသည္္။ သူသည္ လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့ေသာ More Than a Carpenter ႏွင့္ Evidence That Demands A Verdict တုိ႔ အပါအဝင္ စာအုပ္ေပါင္း (၅၅) အုပ္ ေရးသားထုတ္ေဝခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ေဆာင္းပါးကုိေဝမွ်ရန္